El Chaltén og Ruta Quarenta

Sólarupprás í El Chaltén

Eftir rólegan dag í Puerto Natales var ferðinni heitið yfir landamærin til Argentínu, í þetta sinn til smábæjarins El Chaltén. El Chaltén er að mörgu leyti merkilegur lítill bær. Hann er inngangurinn í Park National Los Glaciares og er þar með einn af heitari áfangastöðum fyrir túrista í Argentina.  Það hefur þó ekki alltaf verið þannig því bærinn er tæplega þrítugur, var hróflað upp í miklu flýti árið 1985 í mikilli landamæradeilu við Chile. Í dag snýst allt í bænum um þjónustu við túrista og þær 600 hræður sem hér eru skráðar til heimilis yfirgefa bæinn nær allar á veturna. Bæjarstæðið ber þess merki að hafa verið valið í flýti, í bænum er alltaf rok. Alltaf.

Cerro Torre

Eftir 8 tíma í rútu og 4. tíma stoppi í El Calafate fór að grilla í það sem bærinn er frægastur fyrir, tindana Monte Fitzroy (nefndur eftur skipstjóranum á Beagle, sem allir vísindaáhugamenn eiga að þekkja) og Cerro Torre. Sem klifrari hef ég slefað yfir myndum af þessum helgu kaleikum klifursögunar í hartnær áratug. Formfegurðin, glæsileikinn og sagan sem umvefur þessa tinda er slík að maður getur ekki annað fyllst ákveðinni lotningu þegar þá ber á góma.

Þar sem fullkomin heiðríkja var yfir fjöllunum þetta kvöld þyrptust túristarnir fremst í rútuna til að ná myndum þannig að fljótlega myndaðist örtröð. því var ákveðið að stoppa til að menn kæmust út til að mynda að vild, án slagsmála.

Í El Chaltén tékkuðum við okkur inn á hið stórbrotna hostel "Rancho Grande", sem var sannarlega stórt. Fyrstu nóttina deildum við herbergi með miðaldra breskum hjónum sem voru í sinni þriðju reisu um Patagóníu, höfðu reyndar byrjað þetta ferðalag á siglingu um Suðurskautið. Þau voru hin almennilegustu, fræddu okkur um áhugaverða gönguslóða á svæðinu. Karlinn ætlaði að vakna klukkan 5 morguninn eftir til að freista þess að ná sólarupprás á tindinum og að okkur væri velkomið að slást í för með honum. Við rifum okkur því af stað og drifum okkur á eftir karlinum út í hrollkaldan morguninn daginn eftir. Útsýnispallurinn (Mirador de los Condors) var í hálftíma gönguæri frá bænum og við máttum hafa okkur hafa okkur öll við í ímynduðu kapphlaupi við sólarupprásina. Á miradornum biðum við svo kófsveitt og hríðskjálfandi eftir því að eitthvað gerðist, höfðum ekkert til að hlýja okkur annað en eitt flísteppi sem við gripum með okkur á leiðinni út um dyrnar. Okkur var heldur farin að leiðast biðin þegar allt í einu kviknar gyllt ljós efst á Fitzroy og skömmu síðar er eins og kvikni í Cerro Torre eins og risastórri eldspýtu. Agndofa fylgjumst við með þessu sjónarspili á meðan ljósið færist niður tindana og breytist úr gylltu í bleikt og verður loks að venjulegri dagsbirtu. Stórbrotið. Eftir morgunmat og stuttan lúr ákváðum vid að ganga inn að Lago Torres þar sem útsýnið er hvað best yfir Cerro Torre og nágrannana tvo, Torre Egger og Cerro Standhardt.

Monte Fitzroy

Cerro Torre hefur heillað klifrara í meira en hálfa öld. Þó að hann sé ekki mjög hár er hann gríðarlega formfagur, grannur og brattur alla leið upp á brún. Ítalinn Cesar Maestri heldur því fram að hann hafi fyrstur kifrað hann árið 1959 í félagi við svissneska klifrarann Tony Egger sem fórst á niðurleiðinni. margir hafa síðar véfengt frásögn hans af því afreki. Hann var aftur á ferðinni 11 árum síðar og ætlaði að sanna fyrri fullyrðingar með því að klifra nýja leið á tindinn, en í þetta sinn tók hann tæknina í sína þjónustu. Til þess að auðvelda klifrið yfir erfiðust hluta leiðarinnar lét hann ferja 200 kílóa loftpressu upp veggina sem notuð var til þess að koma rúmlega 400 múrboltum fyrir sem notaðir voru sem festur. Þó svo að Cesar kæmist á toppinn í þetta sinn (eða því sem næst, hann lagði ekki í íssveppinn á blátoppnum), þótti mörgum aðfarirnar við uppferðina síst til eftirbreytni og enn þann dag í dag geta klifrarar rifist um Cesar Maestri og glímu hans við Cerro Torre. Fyrir tveimur árum glæddu tveir ungir bandaríkjamenn umræðuna að nýju með því að klifra leiðina hans Caesars án þess að notast við múrboltana. Til þess að undirstrika ónauðsyn boltanna, vandlætingu sína á háttsemi Maestri hálfri öld áður (og eigið ágæti) fjarlægðu þeir tæplega helming boltanna á leiðinni niður.

Madur og mate 

Hvað svo sem klifursagnfræði áhrærir var nú komið að okkur að berja þennan merkilega klett augum. Þegar við lögðum af stað um klukkan 11:00 hafði hitastigið farið úr ca 5 gráðum í 25 gráður og enn einu sinni sveik skíviðrið sem Patagónía er hvað frægust fyrir okkur og við máttum ganga þessa 10 km inn að lóninu í steikjandi sól og hita. Það kom svo sannarlega ekki að sök því helming leiðarinnar blöstu turnarnir við okkur í allri sinni dýrð og ekki ský á himni. Eftir tveggja tíma göngu stóðum við á bökkum Lago Torres andspænis turnunum, sem minna óneitanlega á tröllaukna dómkyrkju sem gefur mannanna verkum ekkert eftir. Það er erfitt að koma orðum að því hvað mannskepnan er agnarsmá þegar hún stendur andspænis þessum miklu náttúruvættum.

Á þessari göngu kom líka í ljós að við höfðum hvorugt jafnað okkur almennilega eftir gönguna í Torres del Paine, ég fékk fljótlega verk í hásin og Hrönn illt í hné. Við máttum engan vegin við því, daginn eftir beið okkar önnur eins ganga upp að Lago los Tres undir Fitzroy.

Við lögðum af stað morguninn eftir í sömu rjómablíðunni, heiðskýrt og hiti fór hækkandi. Gangan upp að lóninu var 12 km og talsvert meira á fótinn en daginn áður. Eftir klukkutíma göngu birtist Fitzroy fyrir framan okkur. Hann gnaefir yfir allt landslag í grenndinni med sína 3405 metra. Á máli Tehuelche indíánanna sem eitt sinn byggdu Patagóníu nefndist hann Chaltén eda "Reyk Tindur", eftir skýjakúfnum sem gjarnan hylur topp hans. Fitzroy thykir ekki sídri áskorun til klifurs en Cerro Torre, thó ad saga klifurs thar hafi ekki verd jafn átakamikil. Fitzroy var fyrst klifinn af tveimur frökkum, theim Lionel Terray og Guido Magnone, árid 1952 med mikilli fyrirhöfn og her adstodarmanna. Einn theirra, Poincenot, fórst í Rio Fitroy ánni thegar verid var ad ferja allt hafurtask theirra félaga ad fjallinu. Tindurinn sunnan megin vid Fitzroy, sem sannarlega er glaesilegur thó ad hann megi sín lítils vid hlidina á Fitzroy sjálfum, ber nú nafn hans.
13 árum sídar var Fitzroy klifinn í annad sinn. Í thetta sinn voru tveir ungir Argentínumenn á ferdinni sem klifrudu glaesilega línu, "Supercanaleta", einir og óstuddir upp vesturhlid tindsins á 48 tímum. Gagnstaett adförum Cesar Measti á Cerro Torre thótti thetta afrek teirra félaga til fullkominnar fyrirmyndar, enda leidin baedi krefjandi og löng, 1600 metra haekkun.

Í annad sinn á 24 tímum stódum vid agndofa fyrir framan fjallasýnina. Glaesleikinn naest hreinlega ekki á mynd, thó ad vid höfum svo sannarlega reynt.

Morguninn eftir pökkudum vid saman og kvöddum El Chaltén og héldum til Bariloche. Okkar beid 24 tíma rútuferd um Leid 40 (Ruta Quarenta) sem teygir sig einna 5000 km eftir Argentínu endilangri frá nordri til sudurs. Thó ad leidin sé ad mestu malbikud er hún einn grófgerdur malarvegur ad hluta, adallega í Patagóníu. Thegar vid renndum úr hladi sáum vid bara einn stóran skýjabakka hylja fjöllin sem vid höfdum notid dagana ádur.

Hvad getur madur sagt um tvo heila daga í rútu? Ekki margt svosem, nema madur var thakklátur ad komast frá bordi um kvöldid og fá ad sofa í alvöru rúmi. Ferdinni okkar var skipt upp í tvo 12 tíma leggi med stoppi í sveitathorpinu Perito Moreno. Landslagid var ad messtu tilbreytingarlítid, thurrar steppur en einstaka sinnum sáum vid litlar hjardir af Guanacos vid veginn sem glöddu augad. Einstaklega skemmtilegar skepnur ad sjá, háfaettar og hálslangar sem virdast svífa á einhvern undarlega hátt thegar thaer hlaupa med sínum löngu hreyfingum. Stundum sáum vid líka héra eda Ñandu.

Thegar vid nálgudumst Bariloche fór landslagid loksins ad breytast, thurra sléttlendig gaf eftir og skógi vaxin fjöll tóku vid. Í Bariloche erum vid nú stödd í gódu yfirlaeti, látum vonandi frá okur heyra fljótlega.

A luego!

Skabbi