Hringinn í kringum Torres del Paine

Hae

Í gaer komum vid heim úr göngunni miklu umhverfis Torres del Paine fjöllin, sem stadsett eru í samnefndum thjódgardi. Upphaflega stód til ad vera 8 daga á göngu, gista sjö naetur í gardinum en sökum lokana á ákvednum tjaldstaedum urdum vid af sameina tvaer dagleidir og lukum thví vid gönguna degi fyrr en áaetlad var. Allan mat bárum vid med okkur, ásamt vidlegubúnadi og fötum til lad verjast hinum válindu vedrum Patagoniu. Aetli vid höfum ekki verid med 15 kíló á bakinu hvort vid upphaf göngunnar.

Dagur 1: Guardería til Serón

Vid maettum í thjódgardinn upp úr tíu eftir 2 1/2 tíma rútuferd frá Puerto Natales. Eftir stutta kynningu um eldhaettur í gardinum var okkur hleypt af stad. Skóareldar hafa leikid thennan stad illa sídustu áratugina og vída er stór svaedi stórskemmd af völdum elds. Sídasti stóri eldir vard árid 2011 thegar ísraelskur ferdamadur hugdist ganga örna sinna í skóginum. Til thess ad fela verksummerki vel og vandlega ákvad hann ad kveikja í skeinipappírnum af lokinni notkun, en enda med thví ad brenna 14.000 hektara af skóglendi. Thess vegna hanga nú uppi skilti um ad eldhaetta stafi af prímusum, opnum eldum, sígarettum og klósettpappír.
En allavega, vid hófum gönguna í sól og blídu med frábaert útsýni yfir turnana sem gardurinn er hvad fraegastur fyrir. Hitinn reynist heldur meiri en áaetlanir gerdu rád fyrir. Vid gengum um svaedi sem hafdi ordid eldi ad brád árid 2005, stórir svartir stófnar sem stódu eins og styttur upp úr thyrnirunnum og blómabreidum. Eftir tveggja tíma göngu komum vid ad jökulá sem vid fylgdum ad náttstad. Thegar brunnu trjánum tók ad faekka tóku vid engi full af Baldursbrám og Sóleyjum.

Eftir 5 tíma og 20 km komum vid til Puesto Serón hvar fyrsta tjaldstaedid er stadsett. Thar sjást enn ummerki um búskapinn sem thar var á árum ádur, girdingar og grösug tún.
Edlilega vorum vid adeins farin ad threytast en samt furdugód. Gangan var ad mestu um flatlendi sem skýrir eflaust hradann á okkur, thrátt fyrir ad vera med fulla bakpoka. Svo voru líka kropparnir vel naerdir og óthreyttir, en thad átti eftir ad breytast. Spjölludum vid adra ferdalanga um kvöldid og reyndum ad verja okkur fyrir moskító flugum og hinum hvimleidu tabaña flugum sem eru einhverkonar blanda af spikfeitum fiskiflugum og mýflugum, sem bíta.

Dagur 2: Serón til Lago Dickson

Tókum daginn snemma og gengum af stad um blómaengi í morgunsvalanum. Ekki sama sólskinid og daginn ádur en alveg og thaegilegt vedur til göngu. Nú fór brattinn adeins ad aukast, en landslagid vard fjölbreyttara og nýtt útsýni handan vid hvern hól. Um midjan dag dró alveg frá sólu og hitinn jokst til muna. Vid urdum thví fegin thegar vid komumst í óbrunnin skóg og thar med í forsaelu. áfram héldum vid framhjá stöduvötnum og í gegnum mýrar, undir tré og framhjá calafate runnum. Dagurinn endadi svo eftir 18,5 km á einhverju fallegasta tjaldstaedi sem um getur, á grösugri eyri úti í vatni med fjöll og jökla allt um kring. Svona viljum vid hafa thad! Taer og hné stódu ennthá fyrir sínu thó svo ad plástrunum á tánum vaeri adeins farid ad fjölga. Hér bördumst vid líka vid mikla flota af tabaño flugum.

Samkvaemt planinu aettum vid ad hafa tekid frekar stuttan dag daginn eftir, í tjaldstaedi undir paso John Gardner, fjallaskardi sem vid förum um. Eftir miklar bollalengingar um kvöldid ákvádum vid ad stefna á ad drífa okkur bara yfir skardid á einum degi og taka frekar rólegan dag hinum megin vid skardid. Med thví myndum vid spara okkur ad thurfa ad taka erfida 10 km thegar vid kaemum nidur úr skardinu, gaetum bara hent okkur útaf um leid og vid kaemum nidur úr skardinu og aettum rólega dag í kjölfarid.

Dagur 3: Lago Dickson til El Paso

Til thess ad thetta metnadarfulla plan gengi eftir thurftum vid ad taka daginn mjög snemma. Vorum lögd af stad frá tjaldstaedinu um 8 í fullkominn heidríkju og logni. Framan af degi gengum vid um svaedi sem hafdi alveg sloppid vid skógarelda. Thó ad forsaelan hafi verid kaerkomin thýddi thad líka útsýnid einskordadist vid naesta tré. Thad er líka hálf sérstakt ad vita aldrei hvar madur er staddur, heldur gengur madur endalaust eftir sama stígnum án thess ad hafa nokkurt kennileiti til ad mida vid.
Um hádegisbil komum vid í Los Perros tjaldstaedid, vid samnefnda á. Perros thýdir hundar á spaensku, og áin thar med Hundaá upp á íslensku, svo nefnd eftir öllum theim smalahundum sem í henni hafa drukknad í gegnum árin. Segir sagan ad minnsta kosti.
Eftir góda hvíld, fótabad í ánni og naeringu héldum vid af stad upp í skardid. Um thetta leiti voru taernar farnar ad kvarta allverulega eftir tvo tíma á göngu, thad thurfti ad nudda thaer og dextra til ad hafa sig af stad eftri hverja pásu. Hitinn var ordinn töluverdur og thegar skóginum lauk vard hann allt ad thví kaefandi.

Upp í skardid komumst vid engu ad sídur um 17:00 og útsýnid sem tók vid fékk mann til ad gleyma öllum sársauka og threytu samstundis. Lago Grey skridjökullinn rydst thar nidur samnefndan dal og langt í nordri gnaefir hinn mikli Helio Sur jökull yfir öll landslagi. Algerlega stórbrotid!
Thegar vid höfdum drukkid í kkur útsýnid var ekkert eftir nema trítla nidur í El Paso tjaldstaedid, 800 metrum nedar. Thad reyndist naer óbaerileg thrautarganga med pokana á bakinu. Laerin voru ordin threytt og nú fengu hnén ad kenna raekilega á thví. Ég hefdi líklega ekki thurft ad kemba haerurnar ef ég hefdi ekki leigt mér göngustafi á sídustu stundu. Thad sama á vid ef ég hefdi reynt ad taka mynd af Hrönn sídasta klukkutímann. Thad tók okkur heila 3 tíma ad komast nidur á tjaldstaedi í gegnum snarbrattan skóginn, gjörsamlega örmagna eftir 21 km og 900 metra haekkun og 800 metra laekkun. Hér fengum vid líka ad vita ad búid vaeri ad loka einu tjaldstaedinu, Italiano, thannig ad okkar bidi annar 20 km dagur daginn eftir. Thrátt fyrir allt vorum vid fljót ad hressast eftir kvöldmat og ekkert alltof nidurlút thegar vid skridum inn í tjald.

Dagur 4: El Paso til Paine Grande

Vid vorum heldur súr og threytt thegar vid skridum framúr daginn eftir og lengi ad taka okkur til. Fyrri leggur dagsins var frá El Paso Tjaldstaedinu ad Refugio Grey, 10 km leid um giljum skornar fjallshlídar.
Gilin voru summstadar svo brött ad thad thurfti stiga til ad komast ofaní thau. skemmtileg og fjölbreytt ganga engu ad sídur.
Nú skal thad tekid fram ad hringurinn sem vid vorum á er ekkert sérstaklega fjölfarinn. Aetli thad hafi ekki verid svona 20-30 manns á hverju tjaldstaedi fyrstu naeturnar nordanmegin vid fjöllin. Mun vinsaella er ad fara styttri afbrigdi af göngunni sunnan megin vid fjöllin, svokallad "W". Thar geta menn gist á fínum hótelum, keypt mat (á uppsprengdu verdi) og valsad um léttir og lidugir, annad en vid sem tökum allan hringinn og thurfum ad rogast med allt okkar á bakinu. W-id teygir anga sína ad Refugio Grey og á theim slódum fórum vid ad verda vör vid W-fólkid. Edlilega lítum vid hardjaxlarnir slíkt hyski hornauga. Gore-Tex klaeddir lúdar í 30 stiga hita sem strunsa framúr okkur og draga upp i-padinn til ad smella af einni mynd ádur en their flögra áfram.

Eftir stutta pásu í Grey héldum vid stad til Paine Grande, 11 km í burtu. Thegar hér var komid sögu voru faeturnir farnir ad kvarta allverulega eftir midjan dag og á tímabili var hvart skref kvöl og pína. Eymslin voru thannig ad thau dofnudu eftir 15-20 mínútur á göngu en ef madur stoppadi lengur en 10 sekúndur voru thau komin strax aftur. Hitinn var líka naestum thví óbaerilegur thennan dagspart og hinn margumtaladi Patagóníski vindur lét ekkert á sér kraela.
Thessir 11 km fóru langt med ad buga okkur en gledin thegar vid sáum loksins grilla í tjaldstaedid var ósvikin. Ekki spillti fyrir hér var lítil búd thar sem haegt var ad kaupa lífsnaudsynjar á vid kaldan bjór. Hardjaxlarnir voru ekki lengi ad brjóta odd af oflaeti sínu, skjögra inn í sjoppi til ad kaupa bjór og nammi. Frá tjaldstaedinu var líka frábaert útsýni til Cuernos del Paine tindanna, hvítir granítveggir med dökkgráum basalthettum. Okkur hlakkadi hreinlega til ad leggja af stad daginn eftir. Ekki spillti fyrir ad feiti fulli Kaninn í naesta tjaldi gaf okkur 4 bjóra ádur en hann valt útaf. Svona er ad vera faeddur undir heillastjörnu, mér leid eins og Hábeinn fraendi!

Dagur 5: Paine Grande til Los Cuernos med vidkomu í Vallé Francés

Thennan dag stód til ad ganga 13 km milli tjaldstaeda med farangurinn, en taka í leidinni 12 km detour upp hinn svokallada Franska Dal. Thó ad vegalengdin vaeri heldur löng var naestum helmingur hennar án bakapoka sem vid máttum skilja eftir í hinu lokada Italiano tjaldstaedi á medan vid gengum upp franska dalinn. Enn einn dýrdardagurinn, vid vorum farin ad trúa thví ad tröllasögurnar um vedrid í Patagoníu vaeri tóm lýgi. Gangan frá Paine Grande ad franska dalnum tók fljótt af, ég held ad bjórarnir kvöldid ádur hafi átt sinn thátt í ad endurnaera sál og líkama. Gangan upp dalinn var svo ólýsanleg, á vinstri hönd gnaefdi Cerro Paine Grande med Glaciar Francés yfir, med stödugu íshruni og tilheyrandi látum. Á vinstri hönd voru Cuernos del Paine med sínum eggsléttu hvítu veggjum.

Innst í dalnum var svo stórbrotid útsýni yfir granít turnana sem thjódgardurinn dregur nafn sitt af. Thó ad ég sé ýmsu vanur thegar kemur ad fjöllum komst ég ekki hjá thví ad verda algerlega agndofa. Thetta var líka fínasta medal fyrir faeturna, madur gleymdi öllum ´sarsauka á medan madur stardi á fjöllin. Svo leid okkur eins og beljum ad vori ad geta gengid án bakpokanna!
Eftir franska dalinn thurftum vida ad ganga 5,5 km med pokana á Los Cuernos tjaldstaedid. Enn einu sinni fór their ad síga verulega í undir lok dags, thessir 5,5 virtust í thad minnsta tvöfalt lengri. Ekki baetti úr skák ad tjaldstaedid á Los Cuernos var tvöfalt dýrara en önnur tjaldstaedi. Thad helgast af thví ad tjaldstaedid sjálft er í raun og veru uppbyggdir pallar í thyrnirunna breidi í hallandi hlíd.

 Thegar vid maettum örthreytt á svaedid voru allir pallarnir uppteknir, léttklaeddar W-glydrur sóludu sig fyrir utan tjöldin og dreyptu á hvítvíni. Vid máttum gera okkur ad gódu hallandi blett sem fraestur hafti verid í thyrnirunna í miklu flýti. Hvad um thad, vid nádum ad svaela í okkur risotto fyrir svefninn.
 Um nóttina rumskadi ég og rak hausinn út úr tjaldinu. Aldrei á aevinni hef ég séd adra eins stjórnudýrd. Hér er ekkert í grendinni sem spillir fyrir, engin borg sem lýsir upp sjóndeildarhringinn, bara biksvartur himinn, milljónir stjarna og vetrarbrautin sem teygdi sig eins og blaktandi bordi eftir naeturhimninum.

Dagur 6: Los Cuernos til Campamento Torres

Nú var ferdin verulega farin ad styttast í annan endann og ekkert nema krúnudjásnid sjálft; sólarupprás undir Turnunum. Thá förum vid hátt upp í dal einn, tjöldum í skóginum og rífum okkur upp fyrir allar aldir til thess klöngrast upp í fjallaskard undir Turnunum í taeka tíd til ad ná sólarupprásinni. Vid gengum frá Los Cuernos í sömu heidríkjunni og hitanum og ádur, um fallegar heidar, gil og laeki. Í einu rjódrinu sáum vid héra á beit. Hrönn tók nokkrar myndir af honum og sagdi svo: "Hvernig aetli hann sé á bragdid, heldur thú ad thad sé gott ad borda hann?" Segir meira en mörg ord um hugarástandid á okkur. Áfram héldum vid upp dali og skörd, á einum tímapunkti taldi ég 5 kondóra á sveimi yfir okkur. Ég veit ekki hvort their voru ad horfa á feita thjódverjan sem fylgdi okkur eda hvort vid vorum ordin svona veiklulega af núdlu- og hnetuáti undanfarinna daga.
Á endanum komumst vid thessa 18 km upp í sídasta tjaldstaedid. Vorum reyndar merkilega hress, ég held baedi ad pokarnir hafi verid ordnir tilfinnanlega miklu léttari og thad hento hnjám og tám betur ad ganga upp í mót en nidur. Skridum svo upp í pokana full tilhlökkunar um klukkan 22:00, enda skyldi raesa klukkan 4:30 um morguninn.

Dagur 7: Turnarnir og Hotel Torres

Klukkan 3:00 vöknudum vid vid hljód sem vid höfum ekki heyrt sídan sídasta sumar á Íslandi, regndropar á tjaldhimni. Í 6 daga höfdum vid gengid án thess ad deigur dropi dytti af himnum ofna. Nú, 1 1/2 tíma fyrir grand finale var farid af rigna. Vid rifum okkur thó framúr klukkan 4:30 pökkudum prímus og kaffi í bakpoka og skröltum upp á útsýnisstadinn ásamt ferdafélögum okkar og ad thví er virtist 100 Ísraelum sem fyttu tjaldstaedid daginn ádur.

Menn reyndu ad gera ad gamni sýnu, kaffid hjálpadi, en stadreyndin var sú ad vid sáum varla 10 metra frá okkur, hvad thá stórbrotna sólarupprás á hvítum lódréttum granítturnum. Ég held ad sú vitneskja ad gangan sjálf vaeri naestum búin hafi verid nóg til thess ad varna thví ad menn faeru ad grenja. Svo vorum vid náttúrulega búin ad vera ótrúlega heppin med vedur fram ad thessu. Samt svekkjandi....djöfulinn hafi thad!

Thá var ekkert eftir nema pakka saman mígandi blauti tjaldinu, éta sídasta matinn og skokka sídustu 10 km nidur ad fína hótelinu thar sem rútan heim stoppar. Allt Íbúfen og öll verkalyf uppétin til ad halda hnjánum gódum á lokasprettinum, Hrönn samt hálfléleg ennthá.
Thegar vid komum í baeinn dreifdum vid okkar hafurtaski út um allt herbergi og fórum út í risa steikur. Félagar okkar, Ástralinn Nick, Thjódverjinn Nick og Thjódverjinn Rico fengu sér hálfa grillada kind. Likaminn öskradi svo á fitu ad mér leist miklu betur á rolluna theirra en piparsteiknina mína.

Í dag hvílum vid og á morgun höldum vid áfram til El Chaltén, Monte Fitz Roy og Cerro Torre!

Hasta Luego!

Skabbi