Draumalandið í suðri: Patagonia

Þrátt fyrir að Buenos Aires hafi hvekkt okkur eilítið skildum við við hana á góðu nótunum. Síðasta deginum eyddum við í ráp um grasagarðinn, fórum í Eva Peron safnið og versluðum lítið eitt. Um kvöldið gripum við með okkur kjötstykki úr búðinni á horninu og elduðum með hraði, bestu steikur sem við höfum fengið hingad til.

Slöfrudum steikunum í okkur med hraði þvi vid vorum a leid á tango sýningu! Syningin su var annar af hapunktum daganna i buenos aires, þvilikt stud! Dansararnir voru allt fra grásprengdum, halfsköllóttum, midaldra spjátrungum að íturvöxnum, tvítugum skutlum. Hljómsveitin samanstod af ungri stelpu af austurlenskum uppruna a fidlu, erkitýpískum ítölskum gangster a hljómbord, Helga Pé úr Rio Trio á kontrabassa, og tinandi gamalmenni sem þanndi nikkuna linnulaust i þá tvo tima sem syningin stod yfir. Argentinski Hemmi Gunn slúttadi svo sjóvinu með gamanmáli sem snérist um þjóðerni gestanna, a spænsku. Vid hlógum bara med ollum hinum þegar hlegid var ad okkur.

Daginn eftir pokkudum vid saman dotinu og hoppudum upp i flugvel sem flutti okkur til El Calafate i Patagoniu. Mikid leid Íslendingunum vel að stiga ut ur velinni 12 stiga hita og kaldri golu! Bærinn er annars merkilegur, hefur byggst upp mjög hratt sem midstöd ferdamennsku i sunnanverdri patagoniu, eiginlega of hratt. Þar ægir saman nylegum randyrum turistabudum og kofahreysum og allt þar a milli. Við ráfudum aðeins um, keyptum alveg óvart dýrasta súkkuladi sem sögur fara af og fordudum okkur heim a hostelid. Daginn eftir var vedrid eins og á sólríkum íslenskum sumardegi. Vid áttum bókada rútuferd til Puerto Natales síddegis thannig ad dagurinn fór í rölt um baeinn, út fyrir adal túristagötuna í thetta skiptid. Í fullkomnu kaeruleysi gleymdum vid ad bera á okkur sólrvörn, sem er ekki gott á thessum slódum thví gatid í ozon laginu teygir sig hingad og thó ad hitinn sé ekki steikjandi er sólin sterk. Í rútunni til Puerto Natales (í Chile) fórum vid ad verda vör vid sólbruna og vorum eins og bleikir grísir thegar vid komum á hostelid um kvöldid. Morguninn eftir hafdi Hrönn blásid út eins og bladra í framan, vid köllum hana melonhead en vonum samt ad thetta sé ekki varanlegt.

Puerto Natales er líka mikill túristabaer, enda midstöd ferdamennsku Chile megin á thessu svaedi. Baerinn ber álagid samt mun betur en El Calafate og er virkilega sjarmerandi, lágreist hús og alvöru fólk. Í gaer hófumst vid handa vid undirbúning á 8 daga gönguferd um Parque Nacional Torres del Paine, fórum á fyrirlestur um gönguna, keyptum smádót sem vantar og gerdum matarlista. Í pínulítilli búd hittum vid gamlan karlstúf, Pedro. Med handapati og bendingum spurdi hann okkur hvert vid vaerum ad fara og thegar vid sögdum thad sýndi hann okkur taeplega 60 ára gamlar myndir af svaedinu, af búgardi sem eitt sinn stód thar og af ungum manni, líklega honum sjálfum standandi yfir daudu fjallaljóni. Hann sagdist vera 90 ára og vildi endilega fá mynd af sér med okkur. Mér thykir vaent um gamalmenni og hlýnadi um hjartaraetur eftir spjallid vid thennan aldna höfdingja.

Dagurinn í dag fer í annad eins, leigja búnad, versla mat og pakka fyrir ferdina miklu. Vid leggjum svo í hann í fyrramálid og reiknum med ad komast í samband aftur í lok naestu viku. Med okkur á göngunni verdur Nick frá Ástralíu/Noregi sem vid hittum í rútunni og hefur dvalid á sama hosteli og vid sídustu daga.

Hasta luego!

Skabbi