El Chaltén og Ruta Quarenta

Sólarupprás í El Chaltén

Eftir rólegan dag í Puerto Natales var ferðinni heitið yfir landamærin til Argentínu, í þetta sinn til smábæjarins El Chaltén. El Chaltén er að mörgu leyti merkilegur lítill bær. Hann er inngangurinn í Park National Los Glaciares og er þar með einn af heitari áfangastöðum fyrir túrista í Argentina.  Það hefur þó ekki alltaf verið þannig því bærinn er tæplega þrítugur, var hróflað upp í miklu flýti árið 1985 í mikilli landamæradeilu við Chile. Í dag snýst allt í bænum um þjónustu við túrista og þær 600 hræður sem hér eru skráðar til heimilis yfirgefa bæinn nær allar á veturna. Bæjarstæðið ber þess merki að hafa verið valið í flýti, í bænum er alltaf rok. Alltaf.

Cerro Torre

Eftir 8 tíma í rútu og 4. tíma stoppi í El Calafate fór að grilla í það sem bærinn er frægastur fyrir, tindana Monte Fitzroy (nefndur eftur skipstjóranum á Beagle, sem allir vísindaáhugamenn eiga að þekkja) og Cerro Torre. Sem klifrari hef ég slefað yfir myndum af þessum helgu kaleikum klifursögunar í hartnær áratug. Formfegurðin, glæsileikinn og sagan sem umvefur þessa tinda er slík að maður getur ekki annað fyllst ákveðinni lotningu þegar þá ber á góma.

Þar sem fullkomin heiðríkja var yfir fjöllunum þetta kvöld þyrptust túristarnir fremst í rútuna til að ná myndum þannig að fljótlega myndaðist örtröð. því var ákveðið að stoppa til að menn kæmust út til að mynda að vild, án slagsmála.

Í El Chaltén tékkuðum við okkur inn á hið stórbrotna hostel "Rancho Grande", sem var sannarlega stórt. Fyrstu nóttina deildum við herbergi með miðaldra breskum hjónum sem voru í sinni þriðju reisu um Patagóníu, höfðu reyndar byrjað þetta ferðalag á siglingu um Suðurskautið. Þau voru hin almennilegustu, fræddu okkur um áhugaverða gönguslóða á svæðinu. Karlinn ætlaði að vakna klukkan 5 morguninn eftir til að freista þess að ná sólarupprás á tindinum og að okkur væri velkomið að slást í för með honum. Við rifum okkur því af stað og drifum okkur á eftir karlinum út í hrollkaldan morguninn daginn eftir. Útsýnispallurinn (Mirador de los Condors) var í hálftíma gönguæri frá bænum og við máttum hafa okkur hafa okkur öll við í ímynduðu kapphlaupi við sólarupprásina. Á miradornum biðum við svo kófsveitt og hríðskjálfandi eftir því að eitthvað gerðist, höfðum ekkert til að hlýja okkur annað en eitt flísteppi sem við gripum með okkur á leiðinni út um dyrnar. Okkur var heldur farin að leiðast biðin þegar allt í einu kviknar gyllt ljós efst á Fitzroy og skömmu síðar er eins og kvikni í Cerro Torre eins og risastórri eldspýtu. Agndofa fylgjumst við með þessu sjónarspili á meðan ljósið færist niður tindana og breytist úr gylltu í bleikt og verður loks að venjulegri dagsbirtu. Stórbrotið. Eftir morgunmat og stuttan lúr ákváðum vid að ganga inn að Lago Torres þar sem útsýnið er hvað best yfir Cerro Torre og nágrannana tvo, Torre Egger og Cerro Standhardt.

Monte Fitzroy

Cerro Torre hefur heillað klifrara í meira en hálfa öld. Þó að hann sé ekki mjög hár er hann gríðarlega formfagur, grannur og brattur alla leið upp á brún. Ítalinn Cesar Maestri heldur því fram að hann hafi fyrstur kifrað hann árið 1959 í félagi við svissneska klifrarann Tony Egger sem fórst á niðurleiðinni. margir hafa síðar véfengt frásögn hans af því afreki. Hann var aftur á ferðinni 11 árum síðar og ætlaði að sanna fyrri fullyrðingar með því að klifra nýja leið á tindinn, en í þetta sinn tók hann tæknina í sína þjónustu. Til þess að auðvelda klifrið yfir erfiðust hluta leiðarinnar lét hann ferja 200 kílóa loftpressu upp veggina sem notuð var til þess að koma rúmlega 400 múrboltum fyrir sem notaðir voru sem festur. Þó svo að Cesar kæmist á toppinn í þetta sinn (eða því sem næst, hann lagði ekki í íssveppinn á blátoppnum), þótti mörgum aðfarirnar við uppferðina síst til eftirbreytni og enn þann dag í dag geta klifrarar rifist um Cesar Maestri og glímu hans við Cerro Torre. Fyrir tveimur árum glæddu tveir ungir bandaríkjamenn umræðuna að nýju með því að klifra leiðina hans Caesars án þess að notast við múrboltana. Til þess að undirstrika ónauðsyn boltanna, vandlætingu sína á háttsemi Maestri hálfri öld áður (og eigið ágæti) fjarlægðu þeir tæplega helming boltanna á leiðinni niður.

Madur og mate 

Hvað svo sem klifursagnfræði áhrærir var nú komið að okkur að berja þennan merkilega klett augum. Þegar við lögðum af stað um klukkan 11:00 hafði hitastigið farið úr ca 5 gráðum í 25 gráður og enn einu sinni sveik skíviðrið sem Patagónía er hvað frægust fyrir okkur og við máttum ganga þessa 10 km inn að lóninu í steikjandi sól og hita. Það kom svo sannarlega ekki að sök því helming leiðarinnar blöstu turnarnir við okkur í allri sinni dýrð og ekki ský á himni. Eftir tveggja tíma göngu stóðum við á bökkum Lago Torres andspænis turnunum, sem minna óneitanlega á tröllaukna dómkyrkju sem gefur mannanna verkum ekkert eftir. Það er erfitt að koma orðum að því hvað mannskepnan er agnarsmá þegar hún stendur andspænis þessum miklu náttúruvættum.

Á þessari göngu kom líka í ljós að við höfðum hvorugt jafnað okkur almennilega eftir gönguna í Torres del Paine, ég fékk fljótlega verk í hásin og Hrönn illt í hné. Við máttum engan vegin við því, daginn eftir beið okkar önnur eins ganga upp að Lago los Tres undir Fitzroy.

Við lögðum af stað morguninn eftir í sömu rjómablíðunni, heiðskýrt og hiti fór hækkandi. Gangan upp að lóninu var 12 km og talsvert meira á fótinn en daginn áður. Eftir klukkutíma göngu birtist Fitzroy fyrir framan okkur. Hann gnaefir yfir allt landslag í grenndinni med sína 3405 metra. Á máli Tehuelche indíánanna sem eitt sinn byggdu Patagóníu nefndist hann Chaltén eda "Reyk Tindur", eftir skýjakúfnum sem gjarnan hylur topp hans. Fitzroy thykir ekki sídri áskorun til klifurs en Cerro Torre, thó ad saga klifurs thar hafi ekki verd jafn átakamikil. Fitzroy var fyrst klifinn af tveimur frökkum, theim Lionel Terray og Guido Magnone, árid 1952 med mikilli fyrirhöfn og her adstodarmanna. Einn theirra, Poincenot, fórst í Rio Fitroy ánni thegar verid var ad ferja allt hafurtask theirra félaga ad fjallinu. Tindurinn sunnan megin vid Fitzroy, sem sannarlega er glaesilegur thó ad hann megi sín lítils vid hlidina á Fitzroy sjálfum, ber nú nafn hans.
13 árum sídar var Fitzroy klifinn í annad sinn. Í thetta sinn voru tveir ungir Argentínumenn á ferdinni sem klifrudu glaesilega línu, "Supercanaleta", einir og óstuddir upp vesturhlid tindsins á 48 tímum. Gagnstaett adförum Cesar Measti á Cerro Torre thótti thetta afrek teirra félaga til fullkominnar fyrirmyndar, enda leidin baedi krefjandi og löng, 1600 metra haekkun.

Í annad sinn á 24 tímum stódum vid agndofa fyrir framan fjallasýnina. Glaesleikinn naest hreinlega ekki á mynd, thó ad vid höfum svo sannarlega reynt.

Morguninn eftir pökkudum vid saman og kvöddum El Chaltén og héldum til Bariloche. Okkar beid 24 tíma rútuferd um Leid 40 (Ruta Quarenta) sem teygir sig einna 5000 km eftir Argentínu endilangri frá nordri til sudurs. Thó ad leidin sé ad mestu malbikud er hún einn grófgerdur malarvegur ad hluta, adallega í Patagóníu. Thegar vid renndum úr hladi sáum vid bara einn stóran skýjabakka hylja fjöllin sem vid höfdum notid dagana ádur.

Hvad getur madur sagt um tvo heila daga í rútu? Ekki margt svosem, nema madur var thakklátur ad komast frá bordi um kvöldid og fá ad sofa í alvöru rúmi. Ferdinni okkar var skipt upp í tvo 12 tíma leggi med stoppi í sveitathorpinu Perito Moreno. Landslagid var ad messtu tilbreytingarlítid, thurrar steppur en einstaka sinnum sáum vid litlar hjardir af Guanacos vid veginn sem glöddu augad. Einstaklega skemmtilegar skepnur ad sjá, háfaettar og hálslangar sem virdast svífa á einhvern undarlega hátt thegar thaer hlaupa med sínum löngu hreyfingum. Stundum sáum vid líka héra eda Ñandu.

Thegar vid nálgudumst Bariloche fór landslagid loksins ad breytast, thurra sléttlendig gaf eftir og skógi vaxin fjöll tóku vid. Í Bariloche erum vid nú stödd í gódu yfirlaeti, látum vonandi frá okur heyra fljótlega.

A luego!

Skabbi

Hringinn í kringum Torres del Paine

Hae

Í gaer komum vid heim úr göngunni miklu umhverfis Torres del Paine fjöllin, sem stadsett eru í samnefndum thjódgardi. Upphaflega stód til ad vera 8 daga á göngu, gista sjö naetur í gardinum en sökum lokana á ákvednum tjaldstaedum urdum vid af sameina tvaer dagleidir og lukum thví vid gönguna degi fyrr en áaetlad var. Allan mat bárum vid med okkur, ásamt vidlegubúnadi og fötum til lad verjast hinum válindu vedrum Patagoniu. Aetli vid höfum ekki verid med 15 kíló á bakinu hvort vid upphaf göngunnar.

Dagur 1: Guardería til Serón

Vid maettum í thjódgardinn upp úr tíu eftir 2 1/2 tíma rútuferd frá Puerto Natales. Eftir stutta kynningu um eldhaettur í gardinum var okkur hleypt af stad. Skóareldar hafa leikid thennan stad illa sídustu áratugina og vída er stór svaedi stórskemmd af völdum elds. Sídasti stóri eldir vard árid 2011 thegar ísraelskur ferdamadur hugdist ganga örna sinna í skóginum. Til thess ad fela verksummerki vel og vandlega ákvad hann ad kveikja í skeinipappírnum af lokinni notkun, en enda med thví ad brenna 14.000 hektara af skóglendi. Thess vegna hanga nú uppi skilti um ad eldhaetta stafi af prímusum, opnum eldum, sígarettum og klósettpappír.
En allavega, vid hófum gönguna í sól og blídu med frábaert útsýni yfir turnana sem gardurinn er hvad fraegastur fyrir. Hitinn reynist heldur meiri en áaetlanir gerdu rád fyrir. Vid gengum um svaedi sem hafdi ordid eldi ad brád árid 2005, stórir svartir stófnar sem stódu eins og styttur upp úr thyrnirunnum og blómabreidum. Eftir tveggja tíma göngu komum vid ad jökulá sem vid fylgdum ad náttstad. Thegar brunnu trjánum tók ad faekka tóku vid engi full af Baldursbrám og Sóleyjum.

Eftir 5 tíma og 20 km komum vid til Puesto Serón hvar fyrsta tjaldstaedid er stadsett. Thar sjást enn ummerki um búskapinn sem thar var á árum ádur, girdingar og grösug tún.
Edlilega vorum vid adeins farin ad threytast en samt furdugód. Gangan var ad mestu um flatlendi sem skýrir eflaust hradann á okkur, thrátt fyrir ad vera med fulla bakpoka. Svo voru líka kropparnir vel naerdir og óthreyttir, en thad átti eftir ad breytast. Spjölludum vid adra ferdalanga um kvöldid og reyndum ad verja okkur fyrir moskító flugum og hinum hvimleidu tabaña flugum sem eru einhverkonar blanda af spikfeitum fiskiflugum og mýflugum, sem bíta.

Dagur 2: Serón til Lago Dickson

Tókum daginn snemma og gengum af stad um blómaengi í morgunsvalanum. Ekki sama sólskinid og daginn ádur en alveg og thaegilegt vedur til göngu. Nú fór brattinn adeins ad aukast, en landslagid vard fjölbreyttara og nýtt útsýni handan vid hvern hól. Um midjan dag dró alveg frá sólu og hitinn jokst til muna. Vid urdum thví fegin thegar vid komumst í óbrunnin skóg og thar med í forsaelu. áfram héldum vid framhjá stöduvötnum og í gegnum mýrar, undir tré og framhjá calafate runnum. Dagurinn endadi svo eftir 18,5 km á einhverju fallegasta tjaldstaedi sem um getur, á grösugri eyri úti í vatni med fjöll og jökla allt um kring. Svona viljum vid hafa thad! Taer og hné stódu ennthá fyrir sínu thó svo ad plástrunum á tánum vaeri adeins farid ad fjölga. Hér bördumst vid líka vid mikla flota af tabaño flugum.

Samkvaemt planinu aettum vid ad hafa tekid frekar stuttan dag daginn eftir, í tjaldstaedi undir paso John Gardner, fjallaskardi sem vid förum um. Eftir miklar bollalengingar um kvöldid ákvádum vid ad stefna á ad drífa okkur bara yfir skardid á einum degi og taka frekar rólegan dag hinum megin vid skardid. Med thví myndum vid spara okkur ad thurfa ad taka erfida 10 km thegar vid kaemum nidur úr skardinu, gaetum bara hent okkur útaf um leid og vid kaemum nidur úr skardinu og aettum rólega dag í kjölfarid.

Dagur 3: Lago Dickson til El Paso

Til thess ad thetta metnadarfulla plan gengi eftir thurftum vid ad taka daginn mjög snemma. Vorum lögd af stad frá tjaldstaedinu um 8 í fullkominn heidríkju og logni. Framan af degi gengum vid um svaedi sem hafdi alveg sloppid vid skógarelda. Thó ad forsaelan hafi verid kaerkomin thýddi thad líka útsýnid einskordadist vid naesta tré. Thad er líka hálf sérstakt ad vita aldrei hvar madur er staddur, heldur gengur madur endalaust eftir sama stígnum án thess ad hafa nokkurt kennileiti til ad mida vid.
Um hádegisbil komum vid í Los Perros tjaldstaedid, vid samnefnda á. Perros thýdir hundar á spaensku, og áin thar med Hundaá upp á íslensku, svo nefnd eftir öllum theim smalahundum sem í henni hafa drukknad í gegnum árin. Segir sagan ad minnsta kosti.
Eftir góda hvíld, fótabad í ánni og naeringu héldum vid af stad upp í skardid. Um thetta leiti voru taernar farnar ad kvarta allverulega eftir tvo tíma á göngu, thad thurfti ad nudda thaer og dextra til ad hafa sig af stad eftri hverja pásu. Hitinn var ordinn töluverdur og thegar skóginum lauk vard hann allt ad thví kaefandi.

Upp í skardid komumst vid engu ad sídur um 17:00 og útsýnid sem tók vid fékk mann til ad gleyma öllum sársauka og threytu samstundis. Lago Grey skridjökullinn rydst thar nidur samnefndan dal og langt í nordri gnaefir hinn mikli Helio Sur jökull yfir öll landslagi. Algerlega stórbrotid!
Thegar vid höfdum drukkid í kkur útsýnid var ekkert eftir nema trítla nidur í El Paso tjaldstaedid, 800 metrum nedar. Thad reyndist naer óbaerileg thrautarganga med pokana á bakinu. Laerin voru ordin threytt og nú fengu hnén ad kenna raekilega á thví. Ég hefdi líklega ekki thurft ad kemba haerurnar ef ég hefdi ekki leigt mér göngustafi á sídustu stundu. Thad sama á vid ef ég hefdi reynt ad taka mynd af Hrönn sídasta klukkutímann. Thad tók okkur heila 3 tíma ad komast nidur á tjaldstaedi í gegnum snarbrattan skóginn, gjörsamlega örmagna eftir 21 km og 900 metra haekkun og 800 metra laekkun. Hér fengum vid líka ad vita ad búid vaeri ad loka einu tjaldstaedinu, Italiano, thannig ad okkar bidi annar 20 km dagur daginn eftir. Thrátt fyrir allt vorum vid fljót ad hressast eftir kvöldmat og ekkert alltof nidurlút thegar vid skridum inn í tjald.

Dagur 4: El Paso til Paine Grande

Vid vorum heldur súr og threytt thegar vid skridum framúr daginn eftir og lengi ad taka okkur til. Fyrri leggur dagsins var frá El Paso Tjaldstaedinu ad Refugio Grey, 10 km leid um giljum skornar fjallshlídar.
Gilin voru summstadar svo brött ad thad thurfti stiga til ad komast ofaní thau. skemmtileg og fjölbreytt ganga engu ad sídur.
Nú skal thad tekid fram ad hringurinn sem vid vorum á er ekkert sérstaklega fjölfarinn. Aetli thad hafi ekki verid svona 20-30 manns á hverju tjaldstaedi fyrstu naeturnar nordanmegin vid fjöllin. Mun vinsaella er ad fara styttri afbrigdi af göngunni sunnan megin vid fjöllin, svokallad "W". Thar geta menn gist á fínum hótelum, keypt mat (á uppsprengdu verdi) og valsad um léttir og lidugir, annad en vid sem tökum allan hringinn og thurfum ad rogast med allt okkar á bakinu. W-id teygir anga sína ad Refugio Grey og á theim slódum fórum vid ad verda vör vid W-fólkid. Edlilega lítum vid hardjaxlarnir slíkt hyski hornauga. Gore-Tex klaeddir lúdar í 30 stiga hita sem strunsa framúr okkur og draga upp i-padinn til ad smella af einni mynd ádur en their flögra áfram.

Eftir stutta pásu í Grey héldum vid stad til Paine Grande, 11 km í burtu. Thegar hér var komid sögu voru faeturnir farnir ad kvarta allverulega eftir midjan dag og á tímabili var hvart skref kvöl og pína. Eymslin voru thannig ad thau dofnudu eftir 15-20 mínútur á göngu en ef madur stoppadi lengur en 10 sekúndur voru thau komin strax aftur. Hitinn var líka naestum thví óbaerilegur thennan dagspart og hinn margumtaladi Patagóníski vindur lét ekkert á sér kraela.
Thessir 11 km fóru langt med ad buga okkur en gledin thegar vid sáum loksins grilla í tjaldstaedid var ósvikin. Ekki spillti fyrir hér var lítil búd thar sem haegt var ad kaupa lífsnaudsynjar á vid kaldan bjór. Hardjaxlarnir voru ekki lengi ad brjóta odd af oflaeti sínu, skjögra inn í sjoppi til ad kaupa bjór og nammi. Frá tjaldstaedinu var líka frábaert útsýni til Cuernos del Paine tindanna, hvítir granítveggir med dökkgráum basalthettum. Okkur hlakkadi hreinlega til ad leggja af stad daginn eftir. Ekki spillti fyrir ad feiti fulli Kaninn í naesta tjaldi gaf okkur 4 bjóra ádur en hann valt útaf. Svona er ad vera faeddur undir heillastjörnu, mér leid eins og Hábeinn fraendi!

Dagur 5: Paine Grande til Los Cuernos med vidkomu í Vallé Francés

Thennan dag stód til ad ganga 13 km milli tjaldstaeda med farangurinn, en taka í leidinni 12 km detour upp hinn svokallada Franska Dal. Thó ad vegalengdin vaeri heldur löng var naestum helmingur hennar án bakapoka sem vid máttum skilja eftir í hinu lokada Italiano tjaldstaedi á medan vid gengum upp franska dalinn. Enn einn dýrdardagurinn, vid vorum farin ad trúa thví ad tröllasögurnar um vedrid í Patagoníu vaeri tóm lýgi. Gangan frá Paine Grande ad franska dalnum tók fljótt af, ég held ad bjórarnir kvöldid ádur hafi átt sinn thátt í ad endurnaera sál og líkama. Gangan upp dalinn var svo ólýsanleg, á vinstri hönd gnaefdi Cerro Paine Grande med Glaciar Francés yfir, med stödugu íshruni og tilheyrandi látum. Á vinstri hönd voru Cuernos del Paine med sínum eggsléttu hvítu veggjum.

Innst í dalnum var svo stórbrotid útsýni yfir granít turnana sem thjódgardurinn dregur nafn sitt af. Thó ad ég sé ýmsu vanur thegar kemur ad fjöllum komst ég ekki hjá thví ad verda algerlega agndofa. Thetta var líka fínasta medal fyrir faeturna, madur gleymdi öllum ´sarsauka á medan madur stardi á fjöllin. Svo leid okkur eins og beljum ad vori ad geta gengid án bakpokanna!
Eftir franska dalinn thurftum vida ad ganga 5,5 km med pokana á Los Cuernos tjaldstaedid. Enn einu sinni fór their ad síga verulega í undir lok dags, thessir 5,5 virtust í thad minnsta tvöfalt lengri. Ekki baetti úr skák ad tjaldstaedid á Los Cuernos var tvöfalt dýrara en önnur tjaldstaedi. Thad helgast af thví ad tjaldstaedid sjálft er í raun og veru uppbyggdir pallar í thyrnirunna breidi í hallandi hlíd.

 Thegar vid maettum örthreytt á svaedid voru allir pallarnir uppteknir, léttklaeddar W-glydrur sóludu sig fyrir utan tjöldin og dreyptu á hvítvíni. Vid máttum gera okkur ad gódu hallandi blett sem fraestur hafti verid í thyrnirunna í miklu flýti. Hvad um thad, vid nádum ad svaela í okkur risotto fyrir svefninn.
 Um nóttina rumskadi ég og rak hausinn út úr tjaldinu. Aldrei á aevinni hef ég séd adra eins stjórnudýrd. Hér er ekkert í grendinni sem spillir fyrir, engin borg sem lýsir upp sjóndeildarhringinn, bara biksvartur himinn, milljónir stjarna og vetrarbrautin sem teygdi sig eins og blaktandi bordi eftir naeturhimninum.

Dagur 6: Los Cuernos til Campamento Torres

Nú var ferdin verulega farin ad styttast í annan endann og ekkert nema krúnudjásnid sjálft; sólarupprás undir Turnunum. Thá förum vid hátt upp í dal einn, tjöldum í skóginum og rífum okkur upp fyrir allar aldir til thess klöngrast upp í fjallaskard undir Turnunum í taeka tíd til ad ná sólarupprásinni. Vid gengum frá Los Cuernos í sömu heidríkjunni og hitanum og ádur, um fallegar heidar, gil og laeki. Í einu rjódrinu sáum vid héra á beit. Hrönn tók nokkrar myndir af honum og sagdi svo: "Hvernig aetli hann sé á bragdid, heldur thú ad thad sé gott ad borda hann?" Segir meira en mörg ord um hugarástandid á okkur. Áfram héldum vid upp dali og skörd, á einum tímapunkti taldi ég 5 kondóra á sveimi yfir okkur. Ég veit ekki hvort their voru ad horfa á feita thjódverjan sem fylgdi okkur eda hvort vid vorum ordin svona veiklulega af núdlu- og hnetuáti undanfarinna daga.
Á endanum komumst vid thessa 18 km upp í sídasta tjaldstaedid. Vorum reyndar merkilega hress, ég held baedi ad pokarnir hafi verid ordnir tilfinnanlega miklu léttari og thad hento hnjám og tám betur ad ganga upp í mót en nidur. Skridum svo upp í pokana full tilhlökkunar um klukkan 22:00, enda skyldi raesa klukkan 4:30 um morguninn.

Dagur 7: Turnarnir og Hotel Torres

Klukkan 3:00 vöknudum vid vid hljód sem vid höfum ekki heyrt sídan sídasta sumar á Íslandi, regndropar á tjaldhimni. Í 6 daga höfdum vid gengid án thess ad deigur dropi dytti af himnum ofna. Nú, 1 1/2 tíma fyrir grand finale var farid af rigna. Vid rifum okkur thó framúr klukkan 4:30 pökkudum prímus og kaffi í bakpoka og skröltum upp á útsýnisstadinn ásamt ferdafélögum okkar og ad thví er virtist 100 Ísraelum sem fyttu tjaldstaedid daginn ádur.

Menn reyndu ad gera ad gamni sýnu, kaffid hjálpadi, en stadreyndin var sú ad vid sáum varla 10 metra frá okkur, hvad thá stórbrotna sólarupprás á hvítum lódréttum granítturnum. Ég held ad sú vitneskja ad gangan sjálf vaeri naestum búin hafi verid nóg til thess ad varna thví ad menn faeru ad grenja. Svo vorum vid náttúrulega búin ad vera ótrúlega heppin med vedur fram ad thessu. Samt svekkjandi....djöfulinn hafi thad!

Thá var ekkert eftir nema pakka saman mígandi blauti tjaldinu, éta sídasta matinn og skokka sídustu 10 km nidur ad fína hótelinu thar sem rútan heim stoppar. Allt Íbúfen og öll verkalyf uppétin til ad halda hnjánum gódum á lokasprettinum, Hrönn samt hálfléleg ennthá.
Thegar vid komum í baeinn dreifdum vid okkar hafurtaski út um allt herbergi og fórum út í risa steikur. Félagar okkar, Ástralinn Nick, Thjódverjinn Nick og Thjódverjinn Rico fengu sér hálfa grillada kind. Likaminn öskradi svo á fitu ad mér leist miklu betur á rolluna theirra en piparsteiknina mína.

Í dag hvílum vid og á morgun höldum vid áfram til El Chaltén, Monte Fitz Roy og Cerro Torre!

Hasta Luego!

Skabbi

Draumalandið í suðri: Patagonia

Þrátt fyrir að Buenos Aires hafi hvekkt okkur eilítið skildum við við hana á góðu nótunum. Síðasta deginum eyddum við í ráp um grasagarðinn, fórum í Eva Peron safnið og versluðum lítið eitt. Um kvöldið gripum við með okkur kjötstykki úr búðinni á horninu og elduðum með hraði, bestu steikur sem við höfum fengið hingad til.

Slöfrudum steikunum í okkur med hraði þvi vid vorum a leid á tango sýningu! Syningin su var annar af hapunktum daganna i buenos aires, þvilikt stud! Dansararnir voru allt fra grásprengdum, halfsköllóttum, midaldra spjátrungum að íturvöxnum, tvítugum skutlum. Hljómsveitin samanstod af ungri stelpu af austurlenskum uppruna a fidlu, erkitýpískum ítölskum gangster a hljómbord, Helga Pé úr Rio Trio á kontrabassa, og tinandi gamalmenni sem þanndi nikkuna linnulaust i þá tvo tima sem syningin stod yfir. Argentinski Hemmi Gunn slúttadi svo sjóvinu með gamanmáli sem snérist um þjóðerni gestanna, a spænsku. Vid hlógum bara med ollum hinum þegar hlegid var ad okkur.

Daginn eftir pokkudum vid saman dotinu og hoppudum upp i flugvel sem flutti okkur til El Calafate i Patagoniu. Mikid leid Íslendingunum vel að stiga ut ur velinni 12 stiga hita og kaldri golu! Bærinn er annars merkilegur, hefur byggst upp mjög hratt sem midstöd ferdamennsku i sunnanverdri patagoniu, eiginlega of hratt. Þar ægir saman nylegum randyrum turistabudum og kofahreysum og allt þar a milli. Við ráfudum aðeins um, keyptum alveg óvart dýrasta súkkuladi sem sögur fara af og fordudum okkur heim a hostelid. Daginn eftir var vedrid eins og á sólríkum íslenskum sumardegi. Vid áttum bókada rútuferd til Puerto Natales síddegis thannig ad dagurinn fór í rölt um baeinn, út fyrir adal túristagötuna í thetta skiptid. Í fullkomnu kaeruleysi gleymdum vid ad bera á okkur sólrvörn, sem er ekki gott á thessum slódum thví gatid í ozon laginu teygir sig hingad og thó ad hitinn sé ekki steikjandi er sólin sterk. Í rútunni til Puerto Natales (í Chile) fórum vid ad verda vör vid sólbruna og vorum eins og bleikir grísir thegar vid komum á hostelid um kvöldid. Morguninn eftir hafdi Hrönn blásid út eins og bladra í framan, vid köllum hana melonhead en vonum samt ad thetta sé ekki varanlegt.

Puerto Natales er líka mikill túristabaer, enda midstöd ferdamennsku Chile megin á thessu svaedi. Baerinn ber álagid samt mun betur en El Calafate og er virkilega sjarmerandi, lágreist hús og alvöru fólk. Í gaer hófumst vid handa vid undirbúning á 8 daga gönguferd um Parque Nacional Torres del Paine, fórum á fyrirlestur um gönguna, keyptum smádót sem vantar og gerdum matarlista. Í pínulítilli búd hittum vid gamlan karlstúf, Pedro. Med handapati og bendingum spurdi hann okkur hvert vid vaerum ad fara og thegar vid sögdum thad sýndi hann okkur taeplega 60 ára gamlar myndir af svaedinu, af búgardi sem eitt sinn stód thar og af ungum manni, líklega honum sjálfum standandi yfir daudu fjallaljóni. Hann sagdist vera 90 ára og vildi endilega fá mynd af sér med okkur. Mér thykir vaent um gamalmenni og hlýnadi um hjartaraetur eftir spjallid vid thennan aldna höfdingja.

Dagurinn í dag fer í annad eins, leigja búnad, versla mat og pakka fyrir ferdina miklu. Vid leggjum svo í hann í fyrramálid og reiknum med ad komast í samband aftur í lok naestu viku. Med okkur á göngunni verdur Nick frá Ástralíu/Noregi sem vid hittum í rútunni og hefur dvalid á sama hosteli og vid sídustu daga.

Hasta luego!

Skabbi

Buenos Aires; The good , The bad & The Ugly

Fimmti dagurinn í Buenos Aires er ad lokum kominn og timi til ad skrasetja helstu afrek sidustu daga, sem hafa verid töluverd.

Til stód af hafa massífan túristadag í fyrradag, aetludum ad vakna mjög snemma, fara fyrst í túristarútu og sídan í hjólaferd sem vid höfdum bókad daginn ádur. Aetludum ad taka rútuna á Plaza de Eva Peron sem er skammt frá íbúdinni okkar en rétt misstum af henni. Naesta rúta sem kom korteri seinna var full thannig ad vid ákvádum ad gefa skít í túristarútuna og fá okkur labbitúr um Puerto Madero ad Plaza San Martin, hvar hjólaferdin átti ad byrja thremur tímum seinna.
Puerto Madero er gamla höfnin í Buenos Aires sem tekin var í notkun skömm fyrir aldamótin 1900. Thrátt fyrir ad vera glaesileg framkvaemd á sínum tíma sprengdi hin órt vaxandi höfudborg öfnina fljótlega af sér thannig ad blómaskeid hennar entist ekki mikid meira en áratug og í kringum 1930 var höfnin yfirgefin med manni og mús. Naestu 50 árin var Puerto Madero í fullkominni nidurnídslu, afdrep glaepamanna og hústökufólks. Snemma á 9. áratugnum var ákvedid ad taka svaedid í gegn á ný og reisa til fyrri virdingar, nú sem íbúdarsvaedi og veitingarekstur. Skemmst er frá thví ad segja ad svaedid er gullfallegt í dag og handan gömlu hafnarinn rís nú yngsta hverfi borgarinn, smekkfullt af nýtísku skýjakljúfum.
Vid röltum thar um í rólegheitum, litum um bord í fyrsta skólaskip Argentínska flotans sem nú hefur verid gert ad fljótandi safni í Puerto Madero. Skip thetta, Sarmiento, sigldi á sínum tíma 40 sinnum ummhverfis jördina til thess as sýna umheiminum hversu heilbrigdir og staeltir menn byggdu Argentínu.



Vid vorum maett á Plaza San Martin í taeka tíd fyrir hjólatúrinn. Hópurinn sem vid áttum ad eyda naestu 4 tímum med samanstód af gaedinum okkar henni Barböru, maedginum frá Washington DC, hlédraegum náunga frá London og sérstaklega kynlegum kvisti sem reyndist vera frá Oslo. Vid höfdum tekid eftir honum skömmu ádur í hressilegum Müllers aefingum. Hann var milli sextugs og sjötugs, í snjádum hlaupaskóm, blárósóttum stuttbuxum og bol med mynd af sportbíl undir fyrirsögninni "Fully charged". Gylltur eyrnalokkur prýddi vinstra eyrad. Hann átti eftir ad reyna mikid á tolrifin á okkur, sérstaklega Hrönn.
Barbara reyndist fjölfród og röggsöm og thó ad reidskjótarnir vaeru ekki endilega upp á marga fiska teymdi hún okkur um straeti og torg í brjáladri umferd med haefilega blöndu af hrada og kaeruleysi ad vopni.
Ferdin hófst á stuttri kynningu á San Martin, hershöfdingjanum sem fyrstur skipulagdi her í Argentínu og reyndar vídar í S-Ameríku og átti thar med stóran thátt í thví frelsi theirra undan oki Spánarkonungs.
Naesta stopp var vid minnismerkid um Falklandseyastrídid, sem er Argentínumenn kalla aldrei annad en Malvinas, er mönnum greinilega enn mjög hugleikid. Núverandi forseti landsins, Christína e-d, mun reyndar vera sá fyrsti til ad reyna ad gera upp vid stjórnartíd herforingjastjórnarinn frá 1976-1983, sem kostadi ca 30000 manns lífid, auk strídsins vid Breta. Ole Normann lét spurningaflódid dynja á Barböru og tókst alltaf ad misskilja svörin, eda thóttist sjálfur vita betur. Hann spurdi hvort Pinochet (fvd. einraedisherra Chile) hefdi stjórnad árásinni á Falklandseyjar og hvort Buenos Aires vaeri nú fard í stríd vid Falklandseyjar.
Frá Plaza San Martin var haldid um Puerto Madero nidur í sérstakt, 300 hektara "náttúruverndarsvaedi". Svaedi thetta er alls óbyggt, grasi og skógi vaxid á bökkum Rio de la Plata. Thad mun í raun vera landfylling sem til stód ad nota sem byggingarland í kringum 1940. Eftir ad búid var ad thurrka svaedid upp var fallid frá hugmyndinni og á naestu árum og áratugum endurheimti naettúran svaedid, sem nú er semsagt ordid ad Útivistarsvaedi.
Frá náttúrugardinum var haldid til hverfisins La Boca, thadan sem tvennt thad merkilegasta sem Buenos Aires hefur alid af sér kemur; Tangó og Maradona. Hverfid var upphaflega heimili hafnarverkamanna sem fluttu til borgarinnar frá Ítalíu og ber thess enn merki ad vera frekar í fátaekari kanntinum. Vid stoppudum vid túristagötuna Caminito thar sem ekki var thverfótad fyrir Tangó dönsurum, og sídan vid heimavöll knattspyrnuveldisins Boca Juniors, La Bonbonera eda Konfektkassinn. Hverfid allt er reyndar undirlagt af bláum og gulum lit og slagordum til heidurs Boca Juniors.

Tvaer athyglisverdar stadreyndir um Boca Juniors: Coca Cola merkin á stúkunni eru svört og hvít en ekki raud og hvít eins og venjan er. Thad mun vera vegna thess ad einkennislitir erkifjenda Boca Juniors, Riverplate, eru raudur og hvítur og thad má ad sjálfsögdi ekki sjást á Konfektkassanum. Eins og fyrr sagdi eru litir Boca Juniors gulur og blár. Sagan segir ad í upphafi hafi búningur theirra verid svartur og hvítur en theim var gert ad breyta um lit thar sem their voru of líkir ödru lidi. Litavalid skyldi nú lagt í hendur hafnarinnar sem La Boca byggdi allt sitt á, Boca Juniors myndi taka upp liti thess fána sem naesta skip baeri. Thad skip reyndist sigla undir saenskum fána, thess vegna eru litir lidsins gulur og blár.
Frá La Boca héldum vid til San Telmo, sem er ásamt La Boca elsta núvarandi hverfi borgarinnar. San Telmo var hverfi fína og ríka fólksins framan af, húsin stór og glaesileg, landareignir vídfedmar. Thad breyttist allt í miklum gulufaraldri árid 1871 sem thurrkadi út stóran hluta borgarinnar. Their sem gátu flúdu borgina, margir af theim ríku sem ádur byggdi San Telmo. Eftir faraldurinn lögdu innflytjendur vídsvegar af úr Evrópu glaesihýsin og landareignirnar undir sig. Enn í dag er hverfid mikill sudupottur menningar og lista.
Ferdinni lauk á Plaza de Mayo, Austurvelli theirra porteña, en svo nefnast íbúar Buenos Aires. Thar hafa allar uppreisnir, mótmaeli eda byltingar landsins átt upphaf sitt, hvort sem er sjálfstaedisyfirlýsingin frá Spáni eda mótmaeli gegn núverandi stjórnvöldum í gaer. Barbara fraeddi okkur um sögu torgsins, medal annars um thögul mótmaeli "Maedra og Amma Plaza de Mayo", kvenna sem áttu börn eda barnabörn sem hurfu í stjórnartíd herforingjanna stód yfir. Fjölmörg börn hurfu ásamt foreldrum sínum, eda faeddust maedrum sem voru í haldi og ekkert spurdist til. Suma hafa komid í leitirnar áratugum sídar en margra er enn saknad. Ole Normann fannst hann sprenghlaegilegur thegar hann spurdi Barböru hvort hún gaeti ekki bara verid aettleidd, eitt af týndu börnunum. Hún svaradi kurteislega: "Nei, ég lít út alveg eins og pabbi minn".

Eftir thennan frábaera túr gengum vid heim til San Telmo med stoppi í Bruchetta con Lomo og bjór.

Daginn eftir ákvádum vid ad gera adra tilraun vid túristastraetóinn, enda fer hann um mun staerra svaedi en vid hjóludum um í gaer. Thar er líka hop-on-hop-off fyrirkomulag thannig ad madur getur tekid sér pásu, rölt um og hoppad um bord í naesta vagn. Straetóinn er á tveimur haedum, loftkaeld nedri haed og opin efri haed. Heyrnatól fylgdu hverju saeti en ógerningur reyndist ad heyra maelt mál í theim. Vid sáttum í brennandi sólinni á medan rútan siladist um La Boca, eins túristaleg og hugsast gat. Daginn ádur thegar vid hjóludum í gegn komu krakkar út á götu sem rödudu sér upp fyrir high-five thegar vid fórum framhjá. Nú gáfu rónar okkur fokkmerki. Eftir einn og hálfan tíma í rútunni ákvádum vid ad hoppa úr í Belgrano hverfinu og rölta milli naestu stoppistödvar í gegnum gard einn mikinn. Talsvert var um fólk á hjólum eda ad skokka í gardinum thannig ad vid töldum thad nokkud tryggt. Um gardinn fer einnig gata med talsverdri traffík. Eftir um hálftíma göngu, medal annars framhjá andapolli hvar fólk sóladi sig á bökkunum komum vid ad stórum gatnamótum sem göngubrú thveradi. Ég var ber ad ofan med myndavél í litlu hulstri um öxlina og bakpoka á bakinu, Hrönn í kjól, sandölum med litla tösku um öxlina. Thegar vid vorum komin hálfa leid yfir brúna sáum vid thrjá stráka koma hlaupandi á móti okkur, tveir heldur rýrir og renglulegir en einn talsvert haerri og thybbnari. Thegar their maettu okkur vatt annar af rýringunum ad mér og ég áttadi mig strax á thvi ad hann vildi e-d sem vid vorum med. Hann greip í myndavélarólina og reyndi ad rífa hana af mér en af ósjálfrádum vidbrögdum streittist ég á móti, enda var hann svosem ekki mikill vexti. Allt sem ég hef lesid segir ad ef á mann er rádist med thessum haetti eigi madur ad láta frá sér thad sem their vilja og drulla sér svo burt. Thad eina sem ég heyrdi var Hrönn hrópa: " Ekki láta þá ná vélinni!" Ég hélt thví daudahaldi í vélina, hálfpartinn gegn betri vitund. Á medan ég togadist á vid tittinn rauk Hrönn á hann og ýtti honum í burtu, vid thad slitndadi ólin af vélinni öðrum megin. Hinn rýringurinn rédist thá á Hrönn og reyndi ad ná af henni töskunni en lurkurinn snéri sér ad mér og togadist á vid mig um vélina. Sem betur fer hélt ég á vélinni en hann í ólina, sem gaf sig fljótlega. Thessir drengir voru greinilega fullkomnir vidvaningar á glaepabrautinni, álíka hraeddir og vid og voru fljótir ad leggja á flótta thegar vid bitum á móti. Eftir ad lurkurinn lagdi á flótta hljóp ég yfir til Hrannar sem var í mikilli baráttu vid rindilinn um töskuna sína og hvítan plastpoka. Pokinn slitnadi í sundur, gaurinn hélt pokanum, Hrönn töskunni og öll hlupum vid í sitt hvora áttina. Thegar vid Hrönn komum nidur af brúnni góludum vid á naesta leigubíl og drifum okkur heim. Thad eina sem vantadi voru sólgleraugun hennar Hrannar. Pokinn sem hún hafdi slegist um vid tittinn virdist hafa verid theirra eigin, mátti engu muna ad their hefdu endad fátaekari eftir vidskiptin vid hana. Thrátt fyrir ad hafa sloppid frá thessari reynslu einungis med skrámur og marbletti var okkur nokkud brugdid. Vid gengum samt nidur á Plaza de Mayo seinnipartinn, keyptum ný gleraugu handa Hrönn og tengingu til ad koma myndum á Nexusinn.

Thad er ekki laust vid ad vid séum mun varari um okkur í dag en undanfarna daga. Thó ad madur hafi vitad ad smáglaepir séu algengir sumsstadar í Buenos Aires töldum vid okkur fara ad öllu med gát. Madur horfir líka á fólkid í kringum sig med ödrum augum núna og satt best ad segja leid okkur ekkert allt og vel í Subte-inu (nedanjardarlestinni) í dag, eda á Plaza de Italia.
En hvad um thad, sked er sked, á morgun kvedjum vid Buenos Aires og fljúgum sudur á bóginn. Í kvöld höfum vid splaest á okkur Tangó sýningu, thad verdur vonandi til thess ad leidrétta ánaegjuvoginna adeins.

Kaerar kvedjur til allra heima

Skabbi

Ferðin langa

Þá er fyrsti sólarhringurinn í Buenos aires liðinn og ekki seinna vænna en að koma síðustu dögum á "prent". Nú gæti einhver spurt sig: "Já en hvernig má það vera að maðurinn geti bara bloggað í útlandinu, og það um miðja nótt?!". Það er nú saga að segja frá því sem hófst á þvi að ég ætlaði að kaupa mér Kindle lesbretti í fríhöfninni. Þau voru reyndar ekki til en mikið úrval af lófatölvum. Eitt leiddi af öðru og eftir raðleggingar Ketils tölvugúrú  lét ég slag standa og splæsti i eitt stykki Google nexus 7. Töff græja sem virkar vel og er mjög gagnleg í flest annað en að lesa bækur. Svo er wifi í íbúðinni svo þetta small allt saman, nú þarf ég ekkert að fara út úr húsi til að sjá suður ameríku, ég gúgla þessu bara!

En að ferðasögunni. Flugin 4 tóku furðufljótt af. Ketill skemmti okkur á fyrsta leggnum, svo sváfum við á þeim næsta. Seinustu tveir voru stuttir (miðað við hina) og áður en við vissum af vorum við lent í Buenos Aires.
Landlordinn okkar, hún Cecilia, tók á móti okkur í íbúðinni sem verður vistarverur okkar næstu dagana. Stórfín íbúd i gömlu hverfi, allt til alls og stutt í flest. Eftir að hafa skola ferðarykið röltum við niður á næsta grillhús (parrilla) og fengum okkur eitthvað sem við héldum að væri steik. Spænskan sveik okkur við fyrsta tækifæri, ég endaði með grísaskanka í tómatsósu en Hrönn fékk soðinn kjöthleif. Namm!

Dagurinn í dag hófst á skipulagsmálum, við fundum ferðaskrifstofu sem gat bókað fyrir okkur næsta legg ferðarinnar sem verður flug til El Calafate í Patagoniu. Pínu dýrt en skárra en 48 tímar í rútu. Við skráðum okkur líka í hjólaferð um bæinn á morgun. Það sem eftir leið dagsins notuðum við í að rölta um Plaza de Mayo og nærliggjandi götur. Borgin er virkilega falleg þó svo að sorphirðingamenn virðist vera í verkfalli. Einn af hápunktum dagsins var tango sýning sem við römbuðum á niðri í bæ. Ég hef meðfædda fordóma gegn öllum dansi en þetta var verulega kúl. Og ekki voru dansararnir neinar herfur, mamma mia! Ég held hreinlega að við verðum að splæsa á okkur tangó sjóvi.
Minnug fiaskósins í gærkvöldi ákváðum við að elda heima í kvöld. Dagurinn verður tekinn snemma á morgun enda ætlum við okkur stóra hluti.

Bless í bili

Skarphéðinn og Hrönn

Spennan Magnast

Eftir margra mánaða spekúleringar og draumóra er biðin langa loksins á enda. Ég vildi að ég gæti sagt að við hefðum nýtt tíman vel í að skipuleggja ferðina í hörgul, læra spænsku og setja upp fastmótað ferðaplan en svona er þetta bara, við æðum mállaus út í óvissuna og látum okkur reka á reiðanum. Hitt er annað mál að við höfum ekki minnstu áhyggjur af ferðalaginu, enda erum við fædd undir heillastjörnu og lítum svo á að hlutirnir muni alltaf fara á besta veg, með einum hætti eða öðrum.

Áætlun næstu sólarhringa hjómar í grófum dráttum svona: Við fljúgum frá Keflavík til New York á morgun klukkan 17:00. Á JFK hoppum við um borð í vél sem flytur okkur til Buenos Aires með millilendingu í Lima og Santiago. Í Buenos Aires erum við búin að fastna okkur íbúð fyrstu dagana þannig að við ættum að hafa tíma til að skoða okkur um og leggja drög að næsta áfanga. Farangurinn er kominn niður í bakpokana, mestu verðmætunum hefur verið komið undan í öruggt skjól handfarangursins, restin fær að kúldrast í kulda og trekk á milli landa, margþukklað og þreifað af hlaðmönnum þriggja heimsálfa.

Hjá okkur er í rauninni ekkert eftir annað en að strjúka af gólfinu og fólkinu, hvíla sig vel og storma svo á vit ævintýranna sem bíða okkar í heitari löndum.

Adios amigos

S & H