Skabbi & Hrönn í Suður Ameríku : La Paz og pampas

Hola!

La Paz

Death Road

Eftir hamagang síðustu vikna ákváðum við að taka því rólega í La Paz, venjast hæðinni og safna kröftum. Maður hefur heyrt margt misjafnt um La Paz í gegnum tíðina, hér sé glæpatíðni hjá, loftið þunnt og götur skítugar. Hvort sem það er alltsaman satt eða ekki þá er La Paz alveg hreint mögnuð borg. Tvennt kemur þar helst til, annarsvegar er það legan á borginni, sem vellur eins og skriða af húsum fram af Altiplano hásléttunni niður eftir brattri hlíðinni, þannig að hæðarmunur milli efstu og neðstu byggða er 700 metrar. Hinsvegar er það fólkið sem hér býr, afkomendur Inkanna að stórum hluta. Cholitur í fullri múnderingu á hverju horni, flestar að reyna að selja eitthvað, enda fer stór hluti smásölu í borginni í gegnum þessar dugmiklu sölukonur. Einhvernvegin finnst manni sér aldrei ógnað með allar þessar gömlu kellingar í kringum sig.

Fyrsta deginum eyddum við að venju í rölt um nágrenni hostelsins. Fyrir tilviljun römbuðum við inn á helsta ullarvöru svæði borgarinnar, þar sem hver sölubásinn stendur við annan og öll borð svigna undan alpaca ullarpeysum, treflum, húfum og sokkum. Alltsaman á kostakjörum. Þar var líka hinn svokallaði nornamarkaður, hvar hægt er að versla allskyns töfragripi, eins og til dæmis þurrkuð llama fóstur komin mismunandi langt í þroskun, en þau ku verja híbýli manna fyrir illum öndum. Við misstum okkur lítillega í fatakaupum en létum myndir af fóstrunum nægja.

Daginn eftir var komið að einu því sem við höfðum lengi hlakkað til, hjólaferð um hinn svokallaða "Death Road". Vegurinn sá tengir saman Altiplano svæðið og þar með höfuðborgina við norður láglendið. Hann var á sínum tíma grafinn og sprengdur utaní snarbrattar fjallshlíðar þar sem hann skríður upp úr frumskóginum og hlykkjast upp eina 3500 metra. Vegurinn er á flestum stöðum ekki breiðari en 3,5 metrar og erfitt fyrir bíla, hvað þá rútur að mætast. Bætum við það ástandi ökutækja og ökumanna hér um slóðir og útkoman verður uppskrift að stórslysi, sem sannarlega hafa verið fjölmörg á þessum vegi þau 40 ár sem vegurinn var opinn fyrir umferð. Nýr og betri vegur var tekinn í umferð árið 2007 og hinum gamla lokað fyrir almennri bílaumferð. Í dag er hann fyrst og fremst notaður til þess að traktera túrista og fjölmörg fyrirtæki í La Paz bjóða upp á hjólaferðir niður veginn. Ég veit svosem ekki hvað er satt eða logið en okkur var sagt að 28 túristar hefðu hrunið af björgum fram í slíkum ferðum undanfarin ár, aðallega þeir sem gerðu ekki eins og gædinn sagði.

Hvað um það, við vorum hvergi smeyk þegar við settumst upp á fjallahjólin í 4700 metra hæð í kulda, þoku og rigningu. Fyrstu 1000 hæðarmetrarnir voru reyndar á nýja malbikaða veginum. Þó að maður hafi farið hratt yfir var maður orðinn ansi loppinn á höndunum þegar sá partur var yfirstaðinn. Svo tók malarvegurinn, hinn eiginlegi death road við. Þó að maður væri örlítið óstyrkur til að byrja með var það fljótt að breytast, ég meina hver getur ekki haldið sig inná þriggja metra breiðum vegi? Það kom líka í ljós að gædinn var ekkert að stressa sig mikið á hlutunum, hann ætlaði bara að vera fyrstur, ef einhver af kúnnunum kom nálægt honum fór hann bara hraðar. Þarna brunuðum vid niður hlykkjóttan og holóttan vegin, á köflum í grenjandi rigningu sem reyndist vera fossar í klettunum. Smám saman gaf þó bleytan eftir og frumskógarmollan tók við. Vegurinn endaði svo í 1200 metra hæð þar sem stoppað var á ágætu hóteli í mat og sund. Sumir túristarnir kvörtuðu undan yfirferðinni en við skemmtum okkur konunglega.

Ein á báti án ára

Daginn eftir tókum við því rólega, fórum á pósthús og safn og kynntum okkur almenningssamgöngur. Í La Paz eru flest ökutæki á götunum taxar, sendiferðabílar eða strætóar af öllum stærðum og gerðum. Í glugganum stendur hvert bíllinn fer, svo flagga menn þá niður eftir þörfum. Auk ökumannsins er líka starfsmaður sem hefur það hlutverk að hrópa leiðarlýsingu á vegfarendur, svo að það fari ekki á milli mála hvert bíllinn er að fara.

Pampas

Við flugum frá La Paz eldsnemma um morgun til Rurrenabaque á norður láglendinu. Flugvöllurinn í El Alto er í 4000 metra hæð, hálftíma síðar stigum við út úr vélinni í 200 metra hæð. Gædinn okkar, Alexandro, tók á móti okkur skaelbrosandi á flugvellinum. Þaðan héldum við út úr bænum í átt að lodginu í skóginum. Thad tok rúma 2 ad keyra í gegnum skóginn a "bolivian asfalt" (=holur, drulla og grjót). Svo tók vid stutt bátsferd thar sem vid vorum ferjud yfir i lodgid. Ádur en vid hoppudum í bord um bátinn stokk Hronn út í runna til ad pissa eftir langa bílferdina. Sú ferd reyndist dýrkeypt...hún kom til baka útstungin á laerum og rassi!
Við reyndumst vera eina fólkið sem átti pantaða ferð þennan daginn þannig að föruneytið samanstóð af bílstjóra, gæd, starfsmanni í þjálfun (Carlos), matreiðslukonu og okkur Hrönn. Í lodginu var svo annar eins hópur starfsmanna til að stjana við okkur.

Their kalla thennan stinky bird

Lodgid er byggt a eyju i midju fljótinu. Jardvegurinn var sneisafullur af sniglaskeljum sem virdast hafa spilad lykilhlutverk i myndun eyjunnar. Talid er ad svangir vargar hafi naerst a thessum sniglum sem lifa i fljótinu og skeljarnar hladist upp undir trjánum á longum tíma.

Alexandro reyndist bæði vera gull af manni og fjölfróður. Svæðið sem við vorum á er kallað pampas og liggur fyrir ofan frumskóginn. Það er mun opnari en frumskógurinn og auðveldara er alla jafna að sjá dýr. Þar sem við mættum á svæðið í miðju regntímabilinu er svæðið allt á floti, enda er yfirborð ánna allt að því 8 metrum hærra en á þurra tímabilinu. Dýrin dreifa sér meira á regntímabilinu og tvi er erfidara ad sjá thau. Alexandro var samt ótrúlega naskur ad sjá og heyra í hinum ýmsu kvikindum og benda okkur á. Thannig sáum vid hópa íkornaapa, hettuapa og oskurapa; skjaldbokur, cayman (krókodílar), kortur og froska; broddgelti og cabibara auk óteljandi tegunda fugla. Auk kisu med 5 litla kettlinga.

Hronn og nammifroskurinn

Eitt er thad sem regntímabilid hefur umfram thurrkatímabilid, Amazon-ferskvatnshofrungar (Amazon Pink Dolphin). Um thessar mundir synda their upp hlidarárnar og safnast í 10-15 dýrahópa, helga sér svaedi sem their verja fyrir rándýrum á bord vid cayman og eyda miklum tíma í leik og sprell. Their eru forvitnir og leika sér gjarnan vid fólk sem stingur sér til sunds med theim. Og thad gerdum vid! Thad var heldur sérstok tilfinning ad synda med thessum kvikindum. Vatnid í ánni er mjog dokkt svo thad sést einungis um 20 cm undir yfirbordid. Hofrungarnir syntu í kringum okkur og skutu stundum upp kollinum vid hlidina á okkur. Their léku sér med bolta sem vid hentum til theirra og their allra djorfustu nortudum í taennar á okkur. Thad er ansi hreint sérstok tilfinning ad vera med fótinn upp í gininu á villidýri sem er samt bara ad gaela og leika vid mann.

Fotsnyrting i frumskoginum

Allt í allt var dvolin í Pampas lodginu frábaer tími, afslappandi, gódur matur og frábaert fólk. Thad var líka áhugavert ad spjalla vid Alexandro thegar ekki var hundi út sigandi vegna úrhellisrigningar. Íbúar láglendisins eru allt annar thjodflokkur en íbúar Alteplano. Alexandro hafdi sterkar skodanir á Evo Morales, forseta Boliviu og vandadi honum ekki kvedjurnar. Morales saekir naer allt sitt fylgi á háslétturnar medan stjórnarandstadan býr á láglendinu. Alexandro er úr litlu thorpi frumbyggja og hefur alist upp í frumskóginum. Hann og hans kynslód tala ekki lengur mál frumbyggjanna, thegar fyrsti skólinn var stofnsettur í frumskóginum var einungis theim kennt sem kunnu spaensku. Oldungarnir toldu thad bornunum fyrir bestu ad laera frekar spaensku svo thau faeru ekki á mis vid kennsluna. Nú tala eingongu oldungarnir tungumál forferdranna.

Zip-line stemmari

Okkur thotti veran í skóginum svo skemmtilega ad vid ákvádum ad framlengja dvolina adeins og skella okkur í canopy zip line ferd frá Rurrenbaque. Thad fer thannig fram ad madur gengur tvo kílómetra inn í frumskóginn upp á haed eina. Thar er madur klaeddur í klifurbelti og er svo klipptur í stálvír sem strengdur hefur verid milli trjátoppanna. Thannig thýtur madur um laufthykknid, í okkar tilfelli eina 1500 metra, skríkjandi af gledi:) Thegar tví var lokid var ekki annad eftir en ad kvedja Alexander og Rurre, hoppa um bord í vél og fljúga upp á hásléttuna aftur. Thadan tókum vid svo rútu til Copacabana á bokkum Lake Titicaca, hvar vid eydum naestu dogum ádur en vid holdum til Cusco í Perú.

Hasta luego!
Skabbi og Hronn ritari

ps. blogger og android eingudust barn saman og útkoman var satan!