San Pedro de Atacama og Salar de Uyuni

Buenos Dias!

Við ákváðum að láta kylfu ráða kasti og drífa okkur til Calama, þrátt fyrir að fréttir af færð til San Pedro de Atakama væru heldur óljósar eftir rigningar síðustu daga. Einu sætin sem við fengum voru í salon cama, saga class ígildi sem við vorum fegin að hafa þegar við breiddum út okkur í sætunum fyrir 15 tíma ferðalag. Í Calama kom í ljós að rútur gengu til san pedro samkvæmt áætlun þannig að við héldum ferðinni áfram og vorum komin til san pedro ca 20 tímum eftir að við lögðum af stað frá La Serena.

Í söltum sjó

San Pedro de Atacama er sérkennilegir lítill túristabær við útjaðar Atacama eyðimerkurinnar í 2400 metra hæð. Það er ekki annað að sjá en að tilvist hans snúist algerlega um þjónustu við túrista sem hingað koma til að upplifa hina sérstöku náttúru eyðimerkurinnar. Götur erum þröngar og rykugar og í öllum húsum erum annaðhvort hostel, sjoppa eða ferðaskrifstofa. Tilgangir okkar með komunni hingað var fyrst og fremst að komast yfir landamærin til Bolivíu, enda höfðum við verið talsvert lengur í Argentínu og Chile en upphaflega stóð til. Frá San Pedro eru seldar 3.daga ferðir um bolivísku salteyðimörkina í sem endar í Uyuni í Bolivíu. Í ljósi þess að ferðin er að svo til öllu leiti í yfir 3000 metra hæð þótti okkur vissara að vera tvær nætur í san pedro til að aðlagast hæðinni, áður en við hækkuðum okkur enn frekar. Eina heila daginn sem við höfðum til umráða leigðum við hjól til þess að skoða fornar rústir en aðgengi að þeim reyndist lokað þegar við mættum á staðinn. Seinni hluta dagsins eyddum við í ferð að saltlóni sem er brimsalt eins og Dauðahafið. Þar, eins og í landinu helga, geta túristar látið sig fljóta um eins og korktappar ofaná eðlisþungum pæklinum. Þetta var gaman í 5 mínútur, eftir að uppúr kom lá maður hrímaður af salti á saltströnd og beið bara eftir því að komast heim í sturtu. Sem betur fer var ríkulega veitt af pisco sour undir lok ferðar sem er einskonar þjóðarsnafs Chilebúa.

Cruiserinn

Daginn eftir vorum við sótt á hostelið eldsnemma, tékkuðum okkur út út Chile fyrir fullt og allt og vorum svo flutt upp að hinum eiginlegu landamærum við Bolivíu í rúmlega 4000 metra hæð. Þar biðu Toyota Landcruiserar (árg 1970 - 2010) eftir túristunum þar sem eiginlegir vegir enda við landamærin og slóðar og óvegir taka við. Eyðimörkin er þjóðgarður Bolivíu megin, þar mega einungis bolivískir leiðsögumenn/bílstjórar starfa. Okkar maður, Rubin, ók Landcruiser í eldri kanntinum, talaði ekki stakt orð í ensku nema "let's to" og fór sér að engu óðslega við aksturinn. Með okkur í bílnum var ungt Chileskt par og þýsk þriggja manna fjölskylda, heldur þrengra en okkur hafði verið lofað.

Laguna Verde, ekki drekka vatnid

Landsvæðið milli fjallanna var eitt sinn innhaf sem lokaðist af þegar Kyrrahafsflekinn rakst á Ameríkuflekann og lyfti upp fjallgörðum. Á milljónum ára þornaði hafið upp og skildi eftir mikið magn af salti og öðrum steinefnum í hásléttunni. Í dag eru þar nokkur lón eins og saltlónið við san Pedro og önnur sem hlaðin erum mismunandi steinefnum og taka lit af þeim. 

Flamengói

Við ókum um hásléttuna og stoppuðum við Laguna Verde, Grænalón, sem er heiðgrænt en líflaust enda mun það innihalda mikið magn blásýru. Stoppuðum einnig við háhitasvæði enda er eldvirkni mikil á sléttunni. Náttstað tókum við í hrörlegum kofa við Laguna Colorado, Litalón, sem stendur í 4300 metra hæð. Lónið sjálft er fagurbleikt á lit og í því var fjöldi flamengófugla. Litadýrðin fór heldur fram hjá okkur, hér var farið að rigna og síðan snjóa. Í kofanum var okkur þjónað af tveimur Cholitum, gómul kerlingarhró í ullarsokkum og stóru pylsi, sjali með harðkúluhatt á höfði, alveg dásamlegar. 

Nóttin í kofanum var köld, auk þess sem ég þjáðist af glymjandi hausverk sökum hæðarinnar, sem skánaði lítið morguninn eftir. Hrönn aftur á móti fann lítið fyrir hæðinni og svaf eins og steinn. Ég hakkaði í mig kókalauf en tel óvíst hverju það skilaði, öðru en grænum tönnum.

Add caption

Daginn eftir keyrðum við framhjá fleiri lónum og hundruðum flamengófugla. Við fórum líka um stór svæði sem þakin voru vindsköfnum Grettistökum sem tóku á sig margvíslegar kynjamyndir. Við Hrönn erum sammála um að þarna gæti verið eitt magnaðasta klifursvæði heims. Hér sáum við líka fyrstu llama (borið fram jama) hjarðir ferðarinnar.
Um kvöldið komum við svo til bæjarins Uyuni. Viðbrigðin við að koma frá Chile, sem er ríkasta land álfunnar, til Bolivíu sem er eitt það fátækasta, voru sláandi. Við ókum í gegnum stóran opin ruslahaug á leið inn í bæinn sem var allur rykugur og skítugur enda virtust bara nokkrar götur vera hellulagðar. Á götunum úði og grúði af fólki, sölubásar og Cholitur á hverju strái, jafnvel úti á miðri götu og smábörn á öðruhverju baki. Hostelið okkar var ágætt en hvergi í bænum var hægt að komast á netið, öll netkaffihús voru smekkfull af sveittum unglinum í World of Warcraft tölvuleiknum.

Cholitur chilla

Daginn eftir var haldið út á saltsléttuna miklu, með viðkomu í lestakyrkjugarði sem stendir fyrir utan bæinn, leifar frá því að bretar starfræktu hér miklar saltpéturnámur. Reyndar snýst suðurhluti Bolivíu enn að miklu leiti um námuvinnslu, hér er meðal annars að finna stærstu silfurnámu heims.
Saltsléttan sjálf er svo alveg stórmagnað fyrirbæri, marflöt fannhvít slétta sem teygir sig eins langt og augað eygir í allar áttir. Þeir eru kannski ekki ríkir í Bolivíu en þeir eiga fyrir salti í grautinn. Rigningar síðustu vikna hafa skilið eftir þunnt lag af vatni summstaðar sem speglar himininn. Sumstaðar vann fólk við að skafa upp salt af yfirborðinu í stóra hauga sem svo voru fluttir "í land" á vörubílum. Saltið á sléttunni mun vera 160 til 200 metra djúpt en hardnar þegar komið er undir yfirborðið. Það er reyndar svo hart að búið er að byggja hótel úti á sléttunni sem eingöngu er út salti.

Ferðalaginu lauk svo í Uyuni. Við áttum bókað far með næturrútu til La Paz og höfðum nokkra tíma til að virða fyrir okkur mannlífið, sem varð meira heillandi en skítugt við nánari skoðun.
Rútuferðin var heldur leiðinleg, vegir lélegir og kræklóttir, erfitt að sofa auk þess sem mikinn og stækan fnyk lagði öðru hverju af klósettinu. En hingað til La Paz komumst við að lokum og ætlum að eyða hér næstu dögum menningarskoðun, ullarvörukaup og hjólreiðar.

Bless í bili og til hamingju með afmælið elsku Kjartan!

Skabbi