Chile í stórum stökkum, Chiloé og la Serena

Hæ!

Sveitasaelan i Chiloé

Við yfirgáfum Bariloche fyrir viku síðan og héldum sem leið lá yfir til Puerto Montt í Chile. Ég hafði áður verið varaður við því að Puerto Montt væri ljótur og leiðinlegur bær, þegar við ókum inn í bæinn vorum við fegin því að ætla samdægurs áfram til Chiloé. Á meðan við biðum eftir rútunni sem átti að flytja okkur til bæjarins Castro á Chiloé eyju rákumst við á Nick hinn ástralska sem við höfðum kvatt í Puerto Natales 10 dögum áður. Urðu þar miklir fagnaðarfundir, enda var hann á leið á sömu slóðir.

Eins og fyrir sagði er Chiloé eyja, önnur sú stærsta í Chile á eftir Tierra del Fuego, Eldlandi, sem Chile deilir til helminga á móti Argentínu. Chiloé var numin af Spánverjum á fyrstu áratugum landvinninganna. Eins og á flestum öðrum voru þar fyrir indíánar sem með tímanum var eytt eða þeir runnu saman við inflytjendurna. Chiloé hefur alltaf þótt skera sig nokkuð frá restinni af Chile, siðir og venjur undarlegir. Helst ber að nefna trú eyjaskeggja á ýmiskonar náttúruvætti, drauga, nornir, seiðskratta og tröll. Lengi vel var talið að bak Við tjöldin stjórnaði leynilegur hópur seiðskratta, los Brujos, daglegu lífi fólks. Í skógum Chiloé finnast líka fjölmargar illar kynjaverur sem flestar eiga það sameiginlegt að kæfa fórnarlömb sín með andremmu og/eða narra þau kynlífs með göldrum. Án vafa hefur margur kynsjúkdómurinn og óútskýrða þungunin borist með þessum hætti í gegnum tíðina.

Engar morgaesir hér

Við tékkuðum okkur inn á hostel í höfuðstað eyjarinnar, Castro, vinalegur lítill bær. Helsta kennileiti Castro er stærðarinnar trékirkja sem stendur við aðaltorgið, máluð heiðgul og blá, eins og búningar Boca juniors.
Daginn eftir leigðum við bíl ásamt Nick og frönskum strák, Sebastian, sem við kynntumst á hostelinu. Það verður að segjast að frelsið sem fylgir því að þeysa um sveitavegina á eigin bíl var eittthvað sem við höfum saknað. Stoppuðum í litlum bæ Við ströndina til þess að prófa Við rómaða sjávarfang sem Chiloé er einnig fræg fyrir, það sveik enganvegin!

Seinni hluta daga eyddum við í dauðaleit að mörgæsabyggðum sem ku finnast á nokkrum stöðum við ströndina. Eftir að bara misboðið Hyundyinum gróflega á malarslóðum og gengið í tvo tíma á ströndinni urðum við að játa okkur sigruð og snérum heom til Castro. Ákveðið var að halda til bæjarins Ancud daginn eftir og reyna að komast í siglingu út í mörgæsaskerin.

Curanto

Morguninn eftir drolluðum Við hrönn um bæinn, kíktum á handverksmarkað og tókum hlutunum með fullmikilli ró. Þegar við loksins komumst til Ancud vorum við búin að missa af síðustu ferð út í skerin. Í sárabætur kíktum við á fiskmarkaðinn, átum chivichi og ostrur, mmmmm.

Um kvöldið skelltum við okkur út í Curanto, sem er merkilegur Chiloé réttur sem samanstendur af holuelduðum skelfiski, pylsum og svínaskönkum. Hljómar undarlega en guð minn góður hvað það var gott! Ég hef aldrei verið sérsttaklega hrifinn af skelfiski en eftir tvo kúfaða diska af þessari snilld ásamt ostrunum af markaðnum hefur mér snúist hugur.

Daginn eftir kvöddum við Chiloé og Nick, tókum rútu til Puerto Montt, hoppuðum upp í flugvél til Santiago og þar upp í næturrútu til La Serena í norðurhluta Chile eftir taugatrekkjandi bið, seinkun og upplýsingaskort á rútu terminalinu. Fjarlægðir í Chile erum slíkar að það er vart mönnum bjóðandi að ferðast allra sinna ferða með rútum, nema maður hsfi mjög mikinn tíma til ráðstöfunar, sem við höfum ekki. Þess vegna ákváðum við að klippa Santiago út úr ferðalaginu og koma okkur nær eyðimörkinni og landamærunum til Bolivíu.
La Serena er stór bær við ströndina, hingað flykkjast íbúar Santiago þegar hitinn í borginni verður kæfandi. Af þeim sökum var andskotanum erfiðara að finna hostel þegar við mættum í bæinn klukkan 7 að morgni, enda standa nú yfir sumarfrí í Chile. Fyrstu tvær næturnar máttum við sætta okkur við herbergi sem snéri út að götu með ónýtan lás, hávaða alla nóttina og sjoppu við hliðina sem vakti okkur á hverjum morgni með dynjandi mússík, Phil Collins, Cindy Lauper, Europe í bland við Wham!

Saeljon syngja SigurRos

Tvennt er hægt að bjóða túristum á þessum slóðum sem ekki þyrstir í ströndina, Park National de Penguino Humboldt og stjörnuskoðun. Um þessar mundir er norðurhluti Chile heitasti staðurinn í heiminum fyrir stjörnuskoðun, hér er hægt að komast hátt, loftið er þurrt og tært og ljósmengun minniháttar. Verið er að byggja stærsta stjörnukíki veraldar skammt austan við la Serena. Við ætluðum ekki að stoppa lengi hér þannig að við ákváðum að taka báða túrana sama daginn, siglingu út í mörgæsaeyju fyrripart og stjörnuskoðun um kvöldið.
Þrátt fyrir að vera býsna túristaleg var siglingin út í Isla Dama alveg stórfengleg. Á þessari litlu eyju úði og grúði af skörfum, súlum, pelíkönum, mörgæsum og sæljónum. Til viðbótar sáum við sæotur, sem heimamenn nefna sjókött, og sigldum með höfrungavöðu í kringum bátinn. Magnað í einu orði sagt!
Stjörnuskoðunin um kvöldið var líka stórskemmtileg, þó að allnokkuð hafi verið dregið af sumum þegar túrinn endaði um klukkan 1. Gædinn okkar var gríðarlega fróður og áhugasamur sem smitaði út frá sér þegar hann sagði frá og sýndi okkur reikistjörnur, stjörnuþokur, þyrpingar og stjörnumerki. Vissuð þið til dæmis að inkarnir teiknuðu ekki stjörnumerki í stjörnurnar heldur í dimmu svæðin í vetrarbrautinni?

Flipper

Til stóð að halda til San Pedro de Atacama í gær. Við komumst hinsvegar að því að miklar rigningar uppi í fjöllunum hafa orsakað hamfaraflóð i San Pedro þannig að ófært er orðið. Í kvöld ætlum við til Calama sem er næsti bær við, sjáum til hvort það rofi til í eyðimörkinni næstu daga. Þaðan er svo stefnan sett yfir saltslétturnar til Bolivíu.

Biðst afsökunar á myndaleysi með þessum pósti, reyni að kippa því í liðinn í næsta stoppi.

Ciao!

Skabbi