La Paz og pampas

Hola!

La Paz

Death Road

Eftir hamagang síðustu vikna ákváðum við að taka því rólega í La Paz, venjast hæðinni og safna kröftum. Maður hefur heyrt margt misjafnt um La Paz í gegnum tíðina, hér sé glæpatíðni hjá, loftið þunnt og götur skítugar. Hvort sem það er alltsaman satt eða ekki þá er La Paz alveg hreint mögnuð borg. Tvennt kemur þar helst til, annarsvegar er það legan á borginni, sem vellur eins og skriða af húsum fram af Altiplano hásléttunni niður eftir brattri hlíðinni, þannig að hæðarmunur milli efstu og neðstu byggða er 700 metrar. Hinsvegar er það fólkið sem hér býr, afkomendur Inkanna að stórum hluta. Cholitur í fullri múnderingu á hverju horni, flestar að reyna að selja eitthvað, enda fer stór hluti smásölu í borginni í gegnum þessar dugmiklu sölukonur. Einhvernvegin finnst manni sér aldrei ógnað með allar þessar gömlu kellingar í kringum sig.

Fyrsta deginum eyddum við að venju í rölt um nágrenni hostelsins. Fyrir tilviljun römbuðum við inn á helsta ullarvöru svæði borgarinnar, þar sem hver sölubásinn stendur við annan og öll borð svigna undan alpaca ullarpeysum, treflum, húfum og sokkum. Alltsaman á kostakjörum. Þar var líka hinn svokallaði nornamarkaður, hvar hægt er að versla allskyns töfragripi, eins og til dæmis þurrkuð llama fóstur komin mismunandi langt í þroskun, en þau ku verja híbýli manna fyrir illum öndum. Við misstum okkur lítillega í fatakaupum en létum myndir af fóstrunum nægja.

Daginn eftir var komið að einu því sem við höfðum lengi hlakkað til, hjólaferð um hinn svokallaða "Death Road". Vegurinn sá tengir saman Altiplano svæðið og þar með höfuðborgina við norður láglendið. Hann var á sínum tíma grafinn og sprengdur utaní snarbrattar fjallshlíðar þar sem hann skríður upp úr frumskóginum og hlykkjast upp eina 3500 metra. Vegurinn er á flestum stöðum ekki breiðari en 3,5 metrar og erfitt fyrir bíla, hvað þá rútur að mætast. Bætum við það ástandi ökutækja og ökumanna hér um slóðir og útkoman verður uppskrift að stórslysi, sem sannarlega hafa verið fjölmörg á þessum vegi þau 40 ár sem vegurinn var opinn fyrir umferð. Nýr og betri vegur var tekinn í umferð árið 2007 og hinum gamla lokað fyrir almennri bílaumferð. Í dag er hann fyrst og fremst notaður til þess að traktera túrista og fjölmörg fyrirtæki í La Paz bjóða upp á hjólaferðir niður veginn. Ég veit svosem ekki hvað er satt eða logið en okkur var sagt að 28 túristar hefðu hrunið af björgum fram í slíkum ferðum undanfarin ár, aðallega þeir sem gerðu ekki eins og gædinn sagði. 

Hvað um það, við vorum hvergi smeyk þegar við settumst upp á fjallahjólin í 4700 metra hæð í kulda, þoku og rigningu. Fyrstu 1000 hæðarmetrarnir voru reyndar á nýja malbikaða veginum. Þó að maður hafi farið hratt yfir var maður orðinn ansi loppinn á höndunum þegar sá partur var yfirstaðinn. Svo tók malarvegurinn, hinn eiginlegi death road við. Þó að maður væri örlítið óstyrkur til að byrja með var það fljótt að breytast, ég meina hver getur ekki haldið sig inná þriggja metra breiðum vegi? Það kom líka í ljós að gædinn var ekkert að stressa sig mikið á hlutunum, hann ætlaði bara að vera fyrstur, ef einhver af kúnnunum kom nálægt honum fór hann bara hraðar. Þarna brunuðum vid niður hlykkjóttan og holóttan vegin, á köflum í grenjandi rigningu sem reyndist vera fossar í klettunum. Smám saman gaf þó bleytan eftir og frumskógarmollan tók við. Vegurinn endaði svo í 1200 metra hæð þar sem stoppað var á ágætu hóteli í mat og sund. Sumir túristarnir kvörtuðu undan yfirferðinni en við skemmtum okkur konunglega.

Ein á báti án ára

Daginn eftir tókum við því rólega, fórum á pósthús og safn og kynntum okkur almenningssamgöngur. Í La Paz eru flest ökutæki á götunum taxar, sendiferðabílar eða strætóar af öllum stærðum og gerðum. Í glugganum stendur hvert bíllinn fer, svo flagga menn þá niður eftir þörfum. Auk ökumannsins er líka starfsmaður sem hefur það hlutverk að hrópa leiðarlýsingu á vegfarendur, svo að það fari ekki á milli mála hvert bíllinn er að fara.

Pampas


Við flugum frá La Paz eldsnemma um morgun til Rurrenabaque á norður láglendinu. Flugvöllurinn í El Alto er í 4000 metra hæð, hálftíma síðar stigum við út úr vélinni í 200 metra hæð. Gædinn okkar, Alexandro, tók á móti okkur skaelbrosandi á flugvellinum. Þaðan héldum við út úr bænum í átt að lodginu í skóginum. Thad tok rúma 2 ad keyra í gegnum skóginn a "bolivian asfalt" (=holur, drulla og grjót). Svo tók vid stutt bátsferd thar sem vid vorum ferjud yfir i lodgid. Ádur en vid hoppudum í bord um bátinn stokk Hronn út í runna til ad pissa eftir langa bílferdina. Sú ferd reyndist dýrkeypt...hún kom til baka útstungin á laerum og rassi! 
Við reyndumst vera eina fólkið sem átti pantaða ferð þennan daginn þannig að föruneytið samanstóð af bílstjóra, gæd, starfsmanni í þjálfun (Carlos), matreiðslukonu og okkur Hrönn. Í lodginu var svo annar eins hópur starfsmanna til að stjana við okkur.

Their kalla thennan stinky bird

Lodgid er byggt a eyju i midju fljótinu. Jardvegurinn var sneisafullur af sniglaskeljum sem virdast hafa spilad lykilhlutverk i myndun eyjunnar. Talid er ad svangir vargar hafi naerst a thessum sniglum sem lifa i fljótinu og skeljarnar hladist upp undir trjánum á longum tíma. 

Alexandro reyndist bæði vera gull af manni og fjölfróður. Svæðið sem við vorum á er kallað pampas og liggur fyrir ofan frumskóginn. Það er mun opnari en frumskógurinn og auðveldara er alla jafna að sjá dýr. Þar sem við mættum á svæðið í miðju regntímabilinu er svæðið allt á floti, enda er yfirborð ánna allt að því 8 metrum hærra en á þurra tímabilinu. Dýrin dreifa sér meira á regntímabilinu og tvi er erfidara ad sjá thau. Alexandro var samt ótrúlega naskur ad sjá og heyra í hinum ýmsu kvikindum og benda okkur á. Thannig sáum vid hópa íkornaapa, hettuapa og oskurapa; skjaldbokur, cayman (krókodílar), kortur og froska; broddgelti og cabibara auk óteljandi tegunda fugla. Auk kisu med 5 litla kettlinga.

Hronn og nammifroskurinn

Eitt er thad sem regntímabilid hefur umfram thurrkatímabilid, Amazon-ferskvatnshofrungar (Amazon Pink Dolphin).  Um thessar mundir synda their upp hlidarárnar og safnast í 10-15 dýrahópa, helga sér svaedi sem their verja fyrir rándýrum á bord vid cayman og eyda miklum tíma í leik og sprell. Their eru forvitnir og leika sér gjarnan vid fólk sem stingur sér til sunds med theim. Og thad gerdum vid! Thad var heldur sérstok tilfinning ad synda med thessum kvikindum. Vatnid í ánni er mjog dokkt svo thad sést einungis um 20 cm undir yfirbordid. Hofrungarnir syntu í kringum okkur og skutu stundum upp kollinum vid hlidina á okkur. Their léku sér med bolta sem vid hentum til theirra og their allra djorfustu nortudum í taennar á okkur. Thad er ansi hreint sérstok tilfinning ad vera med fótinn upp í gininu á villidýri sem er samt bara ad gaela og leika vid mann. 

Fotsnyrting i frumskoginum

Allt í allt var dvolin í Pampas lodginu frábaer tími, afslappandi, gódur matur og frábaert fólk. Thad var líka áhugavert ad spjalla vid Alexandro thegar ekki var hundi út sigandi vegna úrhellisrigningar. Íbúar láglendisins eru allt annar thjodflokkur en íbúar Alteplano. Alexandro hafdi sterkar skodanir á Evo Morales, forseta Boliviu og vandadi honum ekki kvedjurnar. Morales saekir naer allt sitt fylgi á háslétturnar medan stjórnarandstadan býr á láglendinu. Alexandro er úr litlu thorpi frumbyggja og hefur alist upp í frumskóginum. Hann og hans kynslód tala ekki lengur mál frumbyggjanna, thegar fyrsti skólinn var stofnsettur í frumskóginum var einungis theim kennt sem kunnu spaensku. Oldungarnir toldu thad bornunum fyrir bestu ad laera frekar spaensku svo thau faeru ekki á mis vid kennsluna. Nú tala eingongu oldungarnir tungumál forferdranna.

Zip-line stemmari

Okkur thotti veran í skóginum svo skemmtilega ad vid ákvádum ad framlengja dvolina adeins og skella okkur í canopy zip line ferd frá Rurrenbaque. Thad fer thannig fram ad madur gengur tvo kílómetra inn í frumskóginn upp á haed eina. Thar er madur klaeddur í klifurbelti og er svo klipptur í stálvír sem strengdur hefur verid milli trjátoppanna. Thannig thýtur madur um laufthykknid, í okkar tilfelli eina 1500 metra, skríkjandi af gledi:) Thegar tví var lokid var ekki annad eftir en ad kvedja Alexander og Rurre, hoppa um bord í vél og fljúga upp á hásléttuna aftur. Thadan tókum vid svo rútu til Copacabana á bokkum Lake Titicaca, hvar vid eydum naestu dogum ádur en vid holdum til Cusco í Perú. 

Hasta luego! 
Skabbi og Hronn ritari

ps. blogger og android eingudust barn saman og útkoman var satan!

Öskurapi

Cabibara og farthegi (nice sack)

Varlega í vatninu strákar!

Synt med höfrungum

Thessi var thaegur útí horni á medan Hrönn var í sturtu

San Pedro de Atacama og Salar de Uyuni

Buenos Dias!

Við ákváðum að láta kylfu ráða kasti og drífa okkur til Calama, þrátt fyrir að fréttir af færð til San Pedro de Atakama væru heldur óljósar eftir rigningar síðustu daga. Einu sætin sem við fengum voru í salon cama, saga class ígildi sem við vorum fegin að hafa þegar við breiddum út okkur í sætunum fyrir 15 tíma ferðalag. Í Calama kom í ljós að rútur gengu til san pedro samkvæmt áætlun þannig að við héldum ferðinni áfram og vorum komin til san pedro ca 20 tímum eftir að við lögðum af stað frá La Serena.

Í söltum sjó

San Pedro de Atacama er sérkennilegir lítill túristabær við útjaðar Atacama eyðimerkurinnar í 2400 metra hæð. Það er ekki annað að sjá en að tilvist hans snúist algerlega um þjónustu við túrista sem hingað koma til að upplifa hina sérstöku náttúru eyðimerkurinnar. Götur erum þröngar og rykugar og í öllum húsum erum annaðhvort hostel, sjoppa eða ferðaskrifstofa. Tilgangir okkar með komunni hingað var fyrst og fremst að komast yfir landamærin til Bolivíu, enda höfðum við verið talsvert lengur í Argentínu og Chile en upphaflega stóð til. Frá San Pedro eru seldar 3.daga ferðir um bolivísku salteyðimörkina í sem endar í Uyuni í Bolivíu. Í ljósi þess að ferðin er að svo til öllu leiti í yfir 3000 metra hæð þótti okkur vissara að vera tvær nætur í san pedro til að aðlagast hæðinni, áður en við hækkuðum okkur enn frekar. Eina heila daginn sem við höfðum til umráða leigðum við hjól til þess að skoða fornar rústir en aðgengi að þeim reyndist lokað þegar við mættum á staðinn. Seinni hluta dagsins eyddum við í ferð að saltlóni sem er brimsalt eins og Dauðahafið. Þar, eins og í landinu helga, geta túristar látið sig fljóta um eins og korktappar ofaná eðlisþungum pæklinum. Þetta var gaman í 5 mínútur, eftir að uppúr kom lá maður hrímaður af salti á saltströnd og beið bara eftir því að komast heim í sturtu. Sem betur fer var ríkulega veitt af pisco sour undir lok ferðar sem er einskonar þjóðarsnafs Chilebúa.

Cruiserinn

Daginn eftir vorum við sótt á hostelið eldsnemma, tékkuðum okkur út út Chile fyrir fullt og allt og vorum svo flutt upp að hinum eiginlegu landamærum við Bolivíu í rúmlega 4000 metra hæð. Þar biðu Toyota Landcruiserar (árg 1970 - 2010) eftir túristunum þar sem eiginlegir vegir enda við landamærin og slóðar og óvegir taka við. Eyðimörkin er þjóðgarður Bolivíu megin, þar mega einungis bolivískir leiðsögumenn/bílstjórar starfa. Okkar maður, Rubin, ók Landcruiser í eldri kanntinum, talaði ekki stakt orð í ensku nema "let's to" og fór sér að engu óðslega við aksturinn. Með okkur í bílnum var ungt Chileskt par og þýsk þriggja manna fjölskylda, heldur þrengra en okkur hafði verið lofað.

Laguna Verde, ekki drekka vatnid

Landsvæðið milli fjallanna var eitt sinn innhaf sem lokaðist af þegar Kyrrahafsflekinn rakst á Ameríkuflekann og lyfti upp fjallgörðum. Á milljónum ára þornaði hafið upp og skildi eftir mikið magn af salti og öðrum steinefnum í hásléttunni. Í dag eru þar nokkur lón eins og saltlónið við san Pedro og önnur sem hlaðin erum mismunandi steinefnum og taka lit af þeim. 

Flamengói

Við ókum um hásléttuna og stoppuðum við Laguna Verde, Grænalón, sem er heiðgrænt en líflaust enda mun það innihalda mikið magn blásýru. Stoppuðum einnig við háhitasvæði enda er eldvirkni mikil á sléttunni. Náttstað tókum við í hrörlegum kofa við Laguna Colorado, Litalón, sem stendur í 4300 metra hæð. Lónið sjálft er fagurbleikt á lit og í því var fjöldi flamengófugla. Litadýrðin fór heldur fram hjá okkur, hér var farið að rigna og síðan snjóa. Í kofanum var okkur þjónað af tveimur Cholitum, gómul kerlingarhró í ullarsokkum og stóru pylsi, sjali með harðkúluhatt á höfði, alveg dásamlegar. 

Nóttin í kofanum var köld, auk þess sem ég þjáðist af glymjandi hausverk sökum hæðarinnar, sem skánaði lítið morguninn eftir. Hrönn aftur á móti fann lítið fyrir hæðinni og svaf eins og steinn. Ég hakkaði í mig kókalauf en tel óvíst hverju það skilaði, öðru en grænum tönnum.

Add caption

Daginn eftir keyrðum við framhjá fleiri lónum og hundruðum flamengófugla. Við fórum líka um stór svæði sem þakin voru vindsköfnum Grettistökum sem tóku á sig margvíslegar kynjamyndir. Við Hrönn erum sammála um að þarna gæti verið eitt magnaðasta klifursvæði heims. Hér sáum við líka fyrstu llama (borið fram jama) hjarðir ferðarinnar.
Um kvöldið komum við svo til bæjarins Uyuni. Viðbrigðin við að koma frá Chile, sem er ríkasta land álfunnar, til Bolivíu sem er eitt það fátækasta, voru sláandi. Við ókum í gegnum stóran opin ruslahaug á leið inn í bæinn sem var allur rykugur og skítugur enda virtust bara nokkrar götur vera hellulagðar. Á götunum úði og grúði af fólki, sölubásar og Cholitur á hverju strái, jafnvel úti á miðri götu og smábörn á öðruhverju baki. Hostelið okkar var ágætt en hvergi í bænum var hægt að komast á netið, öll netkaffihús voru smekkfull af sveittum unglinum í World of Warcraft tölvuleiknum.

Cholitur chilla

Daginn eftir var haldið út á saltsléttuna miklu, með viðkomu í lestakyrkjugarði sem stendir fyrir utan bæinn, leifar frá því að bretar starfræktu hér miklar saltpéturnámur. Reyndar snýst suðurhluti Bolivíu enn að miklu leiti um námuvinnslu, hér er meðal annars að finna stærstu silfurnámu heims.
Saltsléttan sjálf er svo alveg stórmagnað fyrirbæri, marflöt fannhvít slétta sem teygir sig eins langt og augað eygir í allar áttir. Þeir eru kannski ekki ríkir í Bolivíu en þeir eiga fyrir salti í grautinn. Rigningar síðustu vikna hafa skilið eftir þunnt lag af vatni summstaðar sem speglar himininn. Sumstaðar vann fólk við að skafa upp salt af yfirborðinu í stóra hauga sem svo voru fluttir "í land" á vörubílum. Saltið á sléttunni mun vera 160 til 200 metra djúpt en hardnar þegar komið er undir yfirborðið. Það er reyndar svo hart að búið er að byggja hótel úti á sléttunni sem eingöngu er út salti.

Ferðalaginu lauk svo í Uyuni. Við áttum bókað far með næturrútu til La Paz og höfðum nokkra tíma til að virða fyrir okkur mannlífið, sem varð meira heillandi en skítugt við nánari skoðun.
Rútuferðin var heldur leiðinleg, vegir lélegir og kræklóttir, erfitt að sofa auk þess sem mikinn og stækan fnyk lagði öðru hverju af klósettinu. En hingað til La Paz komumst við að lokum og ætlum að eyða hér næstu dögum menningarskoðun, ullarvörukaup og hjólreiðar.

Bless í bili og til hamingju með afmælið elsku Kjartan!

Skabbi

Chile í stórum stökkum, Chiloé og la Serena

Hæ!

Sveitasaelan i Chiloé

Við yfirgáfum Bariloche fyrir viku síðan og héldum sem leið lá yfir til Puerto Montt í Chile. Ég hafði áður verið varaður við því að Puerto Montt væri ljótur og leiðinlegur bær, þegar við ókum inn í bæinn vorum við fegin því að ætla samdægurs áfram til Chiloé. Á meðan við biðum eftir rútunni sem átti að flytja okkur til bæjarins Castro á Chiloé eyju rákumst við á Nick hinn ástralska sem við höfðum kvatt í Puerto Natales 10 dögum áður. Urðu þar miklir fagnaðarfundir, enda var hann á leið á sömu slóðir.

Eins og fyrir sagði er Chiloé eyja, önnur sú stærsta í Chile á eftir Tierra del Fuego, Eldlandi, sem Chile deilir til helminga á móti Argentínu. Chiloé var numin af Spánverjum á fyrstu áratugum landvinninganna. Eins og á flestum öðrum voru þar fyrir indíánar sem með tímanum var eytt eða þeir runnu saman við inflytjendurna. Chiloé hefur alltaf þótt skera sig nokkuð frá restinni af Chile, siðir og venjur undarlegir. Helst ber að nefna trú eyjaskeggja á ýmiskonar náttúruvætti, drauga, nornir, seiðskratta og tröll. Lengi vel var talið að bak Við tjöldin stjórnaði leynilegur hópur seiðskratta, los Brujos, daglegu lífi fólks. Í skógum Chiloé finnast líka fjölmargar illar kynjaverur sem flestar eiga það sameiginlegt að kæfa fórnarlömb sín með andremmu og/eða narra þau kynlífs með göldrum. Án vafa hefur margur kynsjúkdómurinn og óútskýrða þungunin borist með þessum hætti í gegnum tíðina.

Engar morgaesir hér

Við tékkuðum okkur inn á hostel í höfuðstað eyjarinnar, Castro, vinalegur lítill bær. Helsta kennileiti Castro er stærðarinnar trékirkja sem stendur við aðaltorgið, máluð heiðgul og blá, eins og búningar Boca juniors.
Daginn eftir leigðum við bíl ásamt Nick og frönskum strák, Sebastian, sem við kynntumst á hostelinu. Það verður að segjast að frelsið sem fylgir því að þeysa um sveitavegina á eigin bíl var eittthvað sem við höfum saknað. Stoppuðum í litlum bæ Við ströndina til þess að prófa Við rómaða sjávarfang sem Chiloé er einnig fræg fyrir, það sveik enganvegin!

Seinni hluta daga eyddum við í dauðaleit að mörgæsabyggðum sem ku finnast á nokkrum stöðum við ströndina. Eftir að bara misboðið Hyundyinum gróflega á malarslóðum og gengið í tvo tíma á ströndinni urðum við að játa okkur sigruð og snérum heom til Castro. Ákveðið var að halda til bæjarins Ancud daginn eftir og reyna að komast í siglingu út í mörgæsaskerin.

Curanto

Morguninn eftir drolluðum Við hrönn um bæinn, kíktum á handverksmarkað og tókum hlutunum með fullmikilli ró. Þegar við loksins komumst til Ancud vorum við búin að missa af síðustu ferð út í skerin. Í sárabætur kíktum við á fiskmarkaðinn, átum chivichi og ostrur, mmmmm.

Um kvöldið skelltum við okkur út í Curanto, sem er merkilegur Chiloé réttur sem samanstendur af holuelduðum skelfiski, pylsum og svínaskönkum. Hljómar undarlega en guð minn góður hvað það var gott! Ég hef aldrei verið sérsttaklega hrifinn af skelfiski en eftir tvo kúfaða diska af þessari snilld ásamt ostrunum af markaðnum hefur mér snúist hugur.

Daginn eftir kvöddum við Chiloé og Nick, tókum rútu til Puerto Montt, hoppuðum upp í flugvél til Santiago og þar upp í næturrútu til La Serena í norðurhluta Chile eftir taugatrekkjandi bið, seinkun og upplýsingaskort á rútu terminalinu. Fjarlægðir í Chile erum slíkar að það er vart mönnum bjóðandi að ferðast allra sinna ferða með rútum, nema maður hsfi mjög mikinn tíma til ráðstöfunar, sem við höfum ekki. Þess vegna ákváðum við að klippa Santiago út úr ferðalaginu og koma okkur nær eyðimörkinni og landamærunum til Bolivíu.
La Serena er stór bær við ströndina, hingað flykkjast íbúar Santiago þegar hitinn í borginni verður kæfandi. Af þeim sökum var andskotanum erfiðara að finna hostel þegar við mættum í bæinn klukkan 7 að morgni, enda standa nú yfir sumarfrí í Chile. Fyrstu tvær næturnar máttum við sætta okkur við herbergi sem snéri út að götu með ónýtan lás, hávaða alla nóttina og sjoppu við hliðina sem vakti okkur á hverjum morgni með dynjandi mússík, Phil Collins, Cindy Lauper, Europe í bland við Wham!

Saeljon syngja SigurRos

Tvennt er hægt að bjóða túristum á þessum slóðum sem ekki þyrstir í ströndina, Park National de Penguino Humboldt og stjörnuskoðun. Um þessar mundir er norðurhluti Chile heitasti staðurinn í heiminum fyrir stjörnuskoðun, hér er hægt að komast hátt, loftið er þurrt og tært og ljósmengun minniháttar. Verið er að byggja stærsta stjörnukíki veraldar skammt austan við la Serena. Við ætluðum ekki að stoppa lengi hér þannig að við ákváðum að taka báða túrana sama daginn, siglingu út í mörgæsaeyju fyrripart og stjörnuskoðun um kvöldið.
Þrátt fyrir að vera býsna túristaleg var siglingin út í Isla Dama alveg stórfengleg. Á þessari litlu eyju úði og grúði af skörfum, súlum, pelíkönum, mörgæsum og sæljónum. Til viðbótar sáum við sæotur, sem heimamenn nefna sjókött, og sigldum með höfrungavöðu í kringum bátinn. Magnað í einu orði sagt!
Stjörnuskoðunin um kvöldið var líka stórskemmtileg, þó að allnokkuð hafi verið dregið af sumum þegar túrinn endaði um klukkan 1. Gædinn okkar var gríðarlega fróður og áhugasamur sem smitaði út frá sér þegar hann sagði frá og sýndi okkur reikistjörnur, stjörnuþokur, þyrpingar og stjörnumerki. Vissuð þið til dæmis að inkarnir teiknuðu ekki stjörnumerki í stjörnurnar heldur í dimmu svæðin í vetrarbrautinni?

Flipper

Til stóð að halda til San Pedro de Atacama í gær. Við komumst hinsvegar að því að miklar rigningar uppi í fjöllunum hafa orsakað hamfaraflóð i San Pedro þannig að ófært er orðið. Í kvöld ætlum við til Calama sem er næsti bær við, sjáum til hvort það rofi til í eyðimörkinni næstu daga. Þaðan er svo stefnan sett yfir saltslétturnar til Bolivíu.

Biðst afsökunar á myndaleysi með þessum pósti, reyni að kippa því í liðinn í næsta stoppi.

Ciao!

Skabbi

6 dagar í Bariloche

Hola!

Thegar ég lét síàst frá okkur heyra vorum vid nýlent í Bariloche og hér höfum vid nú dvalid hér í 5 heila daga. Bariloche er stadsett í midjum Nahuel Huapi thjódgardinum, sem er elsti og einn sá staersti í Argentínu. Thjódgardurinn umlykur samnefnt vatn ásamt mörgum smaerri vötnum og allnokkrum myndarlegum fjöllum og thekur alls rúmlega 7000 ferkílómetra. Baerinn sjálfur var ad miklu leiti byggdur upp af thýskumaelandi innflytjendum á fyrri hluta 20. aldar, adallega Thjódverjum en einnig Svisslendingum og Austurríkismönnum. Edlilega ber baerinn thess sterklega merki, sumsstadar lítur hann hreinlega út fyrir ad vera kliptur út úr Ölpunum. Ítök thjódverja eru reyndar svo sterk ad hér er talid ad margir nasistar hafi falid sig eftir lok sídari heimstyrjaldar.

Hvad um thad, í Bariloche hefur sprottid upp mikill túsistaidnadur í kringum fjöllin og vötnin, skídamennska á veturna og margbreytileg afthreying á sumrin. Hingad kemur fólk, útlendingar og ekki sídur heimamenn til thess ad slappa af í fjollunum og eyda peningum. og ekki vantar thjónustufyrirtaekin til ad taka vid theim. Mýmörg hótel, hjólaleigur, bátaleigur, bílaleigur, ferdaskrifstofur, hestaferdir, kayakferdir, siglingar, paragliding, conopy ziplining, súkkuladibúdir og thar fram eftir götum er ad finna í bariloche. Fyrir thá sem ekki geta fundi fé sínu farveg á utandyra eru hér líka naeturklúbbar og spilavíti.
Eftir fyrstu nóttina á Los Troncos hostelinu ákvádum vid ad hreyfing vaeri fyrirmaeli dagsins eftir kyrrsetuna í rútunni sídustu daga. Vid leigdum okkur hjól á einni af fjölmörgum hjólaleigum baejarins og rúlludum ágaetan 30 km hring fyrir utan baeinn. Komum medal annars vid á stad sem átti ad heita "svissneska thorpid" og reyndist adallega snúast um ad selja bjór, súkkuladi og grilladar pulsur.

Asadó partý á Los Troncos

Á hostelinu okkar reyndist vera ákaflega myndarlegt eldhús, sem var mjög gód tilbreyting frá kústaskápnum sem átti ad heita eldhús á Rancho Grande, hvar vid máttum slást vid heila ísraelska herdeild um eina pottinn í húsinu. Thad sem okkur thótti enn skemmtilegra var feiknarstórt hladid útigrill sem stendur gestum hostelsins til boda. Thad skal tekid fram ad Argentínumenn er grill (asado) ódir, langflest veitingahús snúast um grillmat, thá adallega kjöt med engu. Restin býdur upp á empanadas og pitsur ad kafna í osti.
Til thess ad nýta okkur asadóid budum vid thýsku pari sem vid kynntumst í rútunni yfir til okkar til ad kynda grillid med okkur. Thegar vid byrjudum ad eiga vid asadóid spruttu fram menn út öllum hornum til thess ad hjálpa til vid ad kynda og segja sína skodun á kjöt vali og grilltaekni. Ad lokum vard úr hid ágaetasta partý.

Vid Hronn thurftum thó ad hafa hemil á okkur thví morguninn eftir vorum vid á leid í kayakferd. Thegar vid fórum á ferdaskrifstofu til ad bóka kayakferdina daginn ádur kom í ljós ad heilsdagsferdin sem vid vildum var full. Hinsvegar gaetum vid farid í adra heilsdagskayakferd sem vaeri adeins dýrari en thar vaeri asadó hádegisverdur innifalinn, vei! Vid slógum til.
Thegar vid vöknudum morguninn eftir partýid langadi okkur lítid út á bát og enn minna í asadó en hengsludumst thó af stad. Thad vakti reyndar furdu okkar ad vid vorum eina fólkid í pick-upinu, fyrir utan tvo samkynhneigda menn sem voru augljóslega ekki á leid í kayakferd. Thegar vid komum svo ad vatninu kom skipuleggjandinn til okkar og sagdi ad ef vid aetludum ad vera í kayakferd allan daginn vaerum vid í raun og vera ad fara í sömu ferdina tvisvar, thví kayakferdin midadist vid ad vera kominn í land aftur í taeka tíd fyrir asadóid. Hinsvegar vaeri okkur velkomid ad velja eitthvad annad eftri hádegi, til daemis hestaferd. Eftir smávegis umhugsun ákvádum vid ad gera gott úr stödunni thó ad thetta vaeri ekki alveg thad sem vid lögdum upp med enda vedrid fallegt og vatnid og fjöllin skörtudu sínu fegursta. Kayakgaedinn okkar, Hernan eda Herní reyndist líka fullkominn snillingur, thó ad hann taladi nánast enga ensku. Vatnid var spegilslétt, hyldjúpt og blátaert. Stórir urridar syntu um á milli trjábola á botninum. Vid stoppudum med Herní á afvikinni strönd, drukkum mate og átum snúd ádur en vid snérum heim í hid margrómada asadó.
Asadóid reyndist frekar thunnur threttándi, thó svo ad vertinn reyndi ad sannfaera okkur um ad thetta vaeri "very good cow meat!". Sem betur fer fengum vid eins mikinn bjór og vid gátum torgadá medan vid bidum eftir hestaferdinni. Hún reyndist vera eins túristaleg og hugsast gat, tí lúdar í halarófu á húdlötum bykkjum sem fóru fetid naer allan tíma nema thegar thaer bruggdu sér á brokk og madur aetladi hreinlega ad hristast í sundur. Til ad kóróna upplifunina vorum vid klaedd fyrir heilsdags kayakferd, ég á sundskýlu og bol og Hrönn í hjólabuxum. Ekki sérlega kúrekaleg.

Refugio Frey

Daginn eftir ákvádum vid ad taka thví rólega, kíktum á safn og röltum um baeinn. Í kringum Bariloche er mikid klettaklifur, ég hafdi verid ad braeda med mér ad leigja gaed fyrir einn klifurdag en kostnadurinn vid thad reyndist vera adeins fyrir utan okkar fjárlög. Hinsvegar benti strákurinn hjá Bariloche Alpaklúbbnum okkur á ad megnid af klifrinu vaeri í kringum fjallaskálann Refugio Frey á Cerro Cathedral, hann gaeti lánad mér klifurbelti og ég gaeti reynt ad snapa mér klifurfélga thar. Vid slóum til, leigdum svefnpoka og morguninn eftir tókum vid straetó upp á Cathedral skídasvaedid thadan sem var 10 km ganga upp í skálann.
Skömmu eftir ad vid lögdum af stad heyrdum vid torkennileg hljód uppi í tré. Í ljós kom ad thar var par af Magellan Spaetum ad störfum. Thar sem thessir fuglar eru ein af staerstu núlifandi tegundum af spaetum í heiminum var thetta ansi hreint mögnud sjón, ég reyni ad setja mynd eda vídjó sídar.

Sólsetur á Cerro Cathedral

Gangan upp í skálann gekk vel og svaedid eda skardid sem skálinn stendur í er ansi magnad. Tugir ef ekki hundrud klettaturna teygja sig thar til himins og gefa fjallinu nafn sitt, Dómkirkjan. Eftir ad hafa komid okkur fyrir gengum vid innar í dalverpid sem skálinn stendur vid. Um kvöldid kom í ljós ad skálinn var thétt setinn, ekki af klifrurum heldur barnafjölskyldum sem kjöftudu og görgudu hver uppí adra í bordsalnum. Their fáu klifrarar sem enn voru á  svaedinu voru vedurbardir hardjaxlar, meitladir úr grjótinu sem their medhöndla daglega, litlar líkur á ad taka bleiknefjada gringóa upp á sína arma. Oh well, hverjum er ekki sama, thetta var örugglega hundleidinlegt klifur hvort ed er...
ï morgun gengum vid nidur aftur. Á planinu á skídasvaedinu údi og grúdi af downhill reidhjólum og knöpum, aefingar stódu yfir fyrir Shimano Open fjallabrun keppnina sem haldin verdur á morgun. Thví midur verdum vid ekki á svaedinu til ad fylgjast med, á morgun kvedjum vid Argentínu og tökum rútu yfir til Puerto Montt í Chile. Thadan höldum strax nidur til Chiloe eyjar thar sem álfar, tröll og huldufólk ku enn lifa gódu lífi. Hljómar kunnuglega...

Hasta luego!

Skabbi