Síðbúinn lokasprettur I: Arequipa

Sexy woman við Sacsayhuaman

Síðustu dögunum í Cusco eyddum við í rólegheitum, skoðuðum bæinn og gengum upp að Sacsayhuaman (borið fram "sexy woman") virkinu rétt fyrir ofan bæinn. Þaðan stýrði Manco Inka umsátrinu um Cusco árið 1536, sem var eiginlega síðasti raunverulegi séns Inkanna til að sparka í rassgatið á Spánverjum. Ekki höfðu þeir erindi sem erfiði þó að þeim hefði tekist að henda grjóti í höfuðið á yngsta Pizarro bróðurnum, Juan, og varð það hans bani. Það var líka rétt mátulegt á hann enda mun hann hafa verið hinn mesti skíthæll, eins og þeir bræður allir. Manco flúði inn í frumskóginn og var myrtur þar fáeinum árum síðar en Spánverjar hertu tökin á Cusco í kjölfar byltingarinnar.

El Misti, leið okkar lá upp áberandi hrygginn fyrir miðju.

Frá Cusco héldum við með næturrútu til Arequipa í suðurhluta landsins. Borgin sú er alger andstaða Cusco, stofnuð af Spánverjum á fyrstu árunum eftir hernám Perú. Þar fer ekki mikið fyrir frumbyggjum en þeim mun sterkari eru nýlenduáhrifin. Til að auka á sérstöðu borgarinnar eru margar af eldri byggingum hennar hlaðnar úr sérstökum hvítum og bleikum vikursteinum enda hefur Arequipa verið nefnd Borgin Hvíta í gegnum tíðina. Á undanförnum áratugum hefur Arequipa orðið miðstöð námuvinnslu í Perú. Samfara því hefur borgin vaxið hratt og er í dag önnur stærsta borg Perú. Árið 2001 reið mikill jarðskjálfti yfir Arequipa. Meðal annara skemmda í borginni hrundu turnar dómkirkjunnar sem stendur við aðaltorg borgarinnar.

Skabbi og Johan ræða um pólitík

 Einn er sá íbúi Arequipa sem er öðrum frægari. Það er hin 500 ára gamla Juanita. Juanita fannst árið 1995 á toppi eldfjallsins Ampato skammt frá Arequipa. Eldgos í nærliggjandi elfjalli hafði brætt snjó á tindi Ampato og við það kom líkami 14 ára gamallrar Inka stúlku í ljós. Bandaríski mannfræðingurinn Johan Reinhard fann múmíuna, sem síðar fékk gælunafnið Juanita, ásamt perúskum klifurfélaga sínum og kom með hana til byggða. Ári síðar fann hann tvö önnur kuml ungmenna í hlíðum Ampato. Talið er fullvíst að þessum unglingum hafi verið fórnað guðunum til dýrðar efst á fjallinu, enda eru kumlin ríkulega skreytt munum víða að úr veldi Inkanna. Reyndar hafa slík fórnarkuml fundist víða á fjallstindum í Perú, Bolivíu og Argentínu. Það sem er einna merkilegast við þau er að í þeim öllum eru börn eða unglingar sem hafa þurft að klífa allt að 6700 metra hæð ásamt prestum og fylgdarliði til þess að taka þátt í athöfn sem þau hafa vafalaust verið undirbúin fyrir alla sína stuttu ævi. Það var óneitanlega sérstök sjón að horfa upp á þennan litla freðna líkama vafinn í teppi innan í glerbúri með álkuna reigða upp í loftið. Hvað ætli hún hafi hugsað blessunin á meðan hún staulaðist upp hlíðarnar eða stóð á tindinum?

Kvöldverður í 4500 metrum

Umhverfis Arequipa eru nokkur stæðileg eldfjöll, til að mynda El Misti sem gnæfir yfir bænum með sína 5822 metra. Þar sem við höfðum nú verið í 3000-4000 metra hæð í talsverðan tíma fannst okkur að nú væri kominn tími til að reyna sig við aðeins hærri fjall. Á þurrkatímabilinu eru göngur á El Misti og önnur fjöll í grenndinni ákaflega vinsælar, enda veður stabílt og útsýni svo gott sem tryggt. Því er ekki að dreifa á regntímabilinu. Það var þó helst að það væri heiðskýrt á morgnana þannig að við ákváðum að láta slag standa og bókuðum ferð daginn eftir.

Araquipa að nóttu

Við vorum sótt klukkan 8 morguninn eftir og ekin upp að rótum El Misti fyrir utan bæinn. Þar öxluðum við bakpokana, með mat, tjaldi og svefnpokum og örkuðum af stað. Hér var ekki sama lúxusnum fyrir að fara og á Inka Trailinu! Leiðsögumaðurinn okkar, Johan Zarate, reyndist prýðilegur göngufélagi, til í að spjalla þegar við hann var talað en gaspraði lítið þess á milli. Hann var hvorki indíáni né Evrópubúi heldur fyrst og fremst suður-amerískur blendingur, Mestizo. Hann var alinn upp við það að Pizarro og hans menn væru hetjurnar sem fundu Perú og gerðu það byggilegt á meðan Inkarnir voru neðanmálsgrein í sögu þjóðarinnar. Tímarnir eru reyndar að breytast og viðhorfin til sögu landsins farin að hallast meira að glæstri fortíð indíánanna frekar en að einblína á afrek hernámsliðsins.

Toppurinn innan seilingar en sporin orðin þung

Johan tilheyrði mikilli fjallaklifurfjölskyldu. Afi hans hafði verið einna fyrstur til að klífa mörg af fjöllunum í kringum bæinn og veitti því athygli að á mörgum tindunum voru undarlegir steinhringir, sem síðar kom í ljós að mörkuðu kuml. Móðurbróðir Johans, Miguel Zarate, var ónefndi perúski klifurfélaginn sem hjálpaði Johan Reinhard að bera Juanitu ofanaf Ampato. Fyrsti viðkomustaður hennar var reyndar í frystikistunni heima hjá Johani, og hann mundi vel eftir þeim degi. Móðurbróðir hans hefur síðan þá barist hatramlega fyrir því að fá e-ð brot þeirri frægð og frama sem Johan Reinhard fékk eftir fundinn á Juanitu.

Rífandi stemming á toppnum (Athugið: stemmingin er sviðsett)

Eftir 6 klukkutíma á göngu og 1000 metra hækkun komum við að neðsta "tjaldstæði" í 4500 metra hæð. Þar tjölduðum við og lögðum okkur aðeins. Um 6 leitið átum við kvöldmat, drukkum mikið te og lögðum okkur aftur til klukkan 01:00 um nóttina. Það væru ýkjur að segja að maður hafi sofið vel. Við skriðum út úr tjaldinu og horfðum niður á glóandi borgina fyrir neðan okkur. Af stað gengum við eftir stuttan morgunverð, heldur þung í höfðinu. Smám saman færðumst við ofar og smám saman varð loftið þynnra og skrefin þyngri. Eftir að við komumst í 5500 metra hæð þurfti maður að hafa sig allan við, það komst ekkert að nema anda og ganga. Þó að við höfum sloppið við veikindi í hæðinni fundum við fyrir mikilli þreytu og mæði, smá svima öðru hvoru og ónota í maga. Ekkert af þessu var þó nóg til að stöðva okkur. Eins og fyrri daga hafði verið heiðskýrt um nóttina og þegar sólin kom upp sáum við grilla í toppinn fyrir ofan okkur. Á toppnum er 10 metra hár stálkross sem borgarbúiar drösluðu á toppinn árið 1901. Þar sem við paufuðumst upp síðustu brekkuna dró skyndilega fyrir á toppnum. Við máttum sætta okkur við að setjast niður í snjóinn á toppnum í 2. metra skyggni. Blessunarlega vorum við of þreytt til að svekkja okkur sérstaklega á því.

Hrönn og Johan renna sér í mark

Niðurferðin gekk mun hraðar en uppferðin, í hlíðum El Misti eru miklar öskuskriður og við hreinlega renndum okkur fótskriður niður að tjaldstæðinu, pökkuðum saman og renndum okkur svo áfram langleiðina niður í bíl. Þangað komum við svo aftur rétt rúmlega 24 tímum eftir að við lögðum af stað.

Niðri í bæ tékkuðum við okkur inn á skítahótelið Jerúsalem í þeirri von að þar yrði okkur frekar svefnsamt en á hostelinu sem við gistum á fyrir gönguna. Það var reginmisskilningur þar sem hressir iðnaðarmenn voru að störfum á þakinu með smergel og loftpressur allan daginn. Vel gert strákar!

Skabbi

Titicaca, Cusco og Machu Picchu

Heil og sael!

Thd er ordid langt sídan ég sídast skrifadi, of langt og margt hefur gerst í millitídinni. Thegar sídast var skrifd vorum vid á leid med skuggelgri local rútu frá La Paz til Copacabana á bökkum Titicaca vatns.

Copacabana og Isla del Sol

Copacabana er tiltölulega lítill baer sem, eins og svo margir sem vid höfum heimsótt, snýst ad mestu um túrisma. Eins og fyrr sagdi stendur baerinn á bökkum Titicaca vatns sem liggur í rúmlega 3800 metr haed og er thar med haesta "siglanlega" stöduvatn í heimi, ef madur getur sagt thad. Vatnid er á landamaerum Bolivíu og Perú og byggd hefur thróast á bökkum thess í thúsundir ára. Thr ar ad finna fjöldan allan af fornleifum fr´mismunandi menningarskeidum.

Ferdamannaidnadurinn hefur byggst upp hratt á thessum slódum, ad mörgu leiti of hratt fyrir frumstaedan infrastrúktúr stadanna. Sorphirda er til daemis mikid vandmál hér, vída liggja smáir ruslahaugar í húsasundum og margir af helstu ferdamannastödunum eru thaktir rusli af ýmsum toga. Copacabana hefur thrátt fyrir thad sinn eigin sjarma. Thar sem ferdalag okkar er á regntímanum er alla jafn frekar rólegt, tiltölulega fáir Evrópubúar á ferd en fleiri argentínskir dreadlocks hippar, enda eru sumarfrí í Argentínu um thessar mundir. Fyrri daginn í Copacbana eyddum vid ad mestu í rólegheit, gengum um markadi og skodudum kirkju stadarins, sem er býsna tilkomumikil. Thar er ad finna maríulíkneski sem smídad var í kringum 1580. Líknskid er stundum kallad "Svarta María" og átti eftir ad gegna thýdingrmiklu hlutverki í ad sameina Bolivíumenn í baráttunni fyrir sjáfstaedi. Vid gengum líka upp á hól fyrir ofan baeinn sem var merkilega erfitt í haedinni. Thar eru radir af krossum í bland vid lítil altari sem heimamenn nota til ad ákalla gudi sína. Thd er líklega eins gott ad ákalla sem flesta gudi í einu, ef e-r skyldi bregdast.

Musterid á Isla del Sol

Daginn eftir fórum vid í siglingu út í Isla del Sol sem ku, samkvaemt thjódsögunni, vera vagga Inkanna. Úr kletti einum á nordanverdri eyjunni sem kalladur er Puma Klettur mun fyrsti Inkinn, Manco Capac hafa sprottid í allri sinni dýrd. Klettinn, sem mun vera kalladur Titi Kaka á máli Aymara Indíána sem byggja svaedid, tilbádu Inkarnir og reyndar Tiwanaku fólkid á undan theim. Thar var reyst e-skonar trúar midstöd, rústir hverrar standa enn skammt frá klettinum. Thegar vid komum í land tók á móti okkur "gaed" sem vid vitum enn ekki hvort var sjálfskipadur eda ekki. Hann skipadi fólki med sér ad hinum helga kletti, messadi yfir okkur á spaaensku henti steinum í klettinn til ad leggja áherslu á mál sitt. Ad sjálfsögdu var thessi merkilega thjónusta ekki ókeypis, eftirá ad hyggja.

Sökum thess hve stadurinn var vinsaell til pílagrímsferda á tímum Inkanna var myndarlgur Inkavegur lagdur thvert yfir eyjuna sem stendur thar enn. Um thennan veg gengum vid frá nordri til sudurs. Ein af afleidingum hinnar hrödu uppbyggingar ferdamannaidnadar á eyjunni er sú ad heimamönnum er ansi tamt ad líta svo á ad ferdamenn séu sparibaukar sem beita megi llra bragda til ad ná peningum af. Thannig máttum vid Hrönn standa fast á rétti okkr oftar ein einu sinni til ad vera ekki hlunnfarinn af midasölufólki eda hosteleigendum. Hvar sem vid hittum börn ráku thau strax út hendina og betludu pening eda nammi. Thett setur heldur leidinlega svip á annars fallegan stad. Hostlid sem vid gistum á úti í eyjunni var svo kapítuli útaf fyrir sig, hálfbyggt, ekkert stódst af thví sem okkur var sagt og til ad kóróna vistina fór rafmgnid af snemma um kvöldid thannig ad vid máttum húka í svartamyrkri í herberginu.

Daginn eftir sigldum vid í land, kvöddum Copacbana og Bolivíu og héldum med rútu til Cusco í Perú.

Cusco og Maras Maray

Cusco var á sínum tíma höfudborg Inkaveldisins og um thad leyti sem Spánverjinn Francisco Pizarro og hans medreidarsveinar maettu thangad árid 1533 er talid ad thar hafi búid 300.000 manns sem setti hana í hóp staerstu borga heims á theim tíma.

Pachacutec á Plaza de Armas

Thad er of langt mál ad rekja hér nidurlaegingu Inkanna um midja 16. öld vid komu spánverjanna en fullvíst má telja ad thar hafi farid forgördum eitt merkilegasta menningarsamfélag sídustu alda. Thó af musteri theirra og hallir hafi verid eydilagdar á ártugunum eftir hernám Spánverja voru undirstödurnar thad öflugar ad enn má sjá móta fyrir hledslunum vída í baenum, medal annars undir hinum miklu kirkjum sem Spánverjar dritudu hér nidur til thes ad kenna heimamönnum hver hin raunverulegi drottnari himins og jardar vaeri. Svo öflugar voru hledslurnar ad thó ad kirkjurnar hafi hrunud í jardsjálftum í gegnum tídina standa undirstödurnar enn.

Fyrsta deginum í Cusco eyddum vid í ad skoda okkur um í midbaenum og kíkja á Inkasafnid. Vid thurftum líka ad klára ad ganga frá formsatridum vardandi Inktrail gönguna til Machu Pichu sem vid áttum bókada tveimur dögum seinna.

Daginn eftir fórum vid um hjólaferd um sveitina umhverfis Cusco. Thar komum vid medal annars vid í Moray, djúpir hringlaga stallar sem talid er ad Inkarnir hfi notad sem e-skonar Rannsóknarstofnun Landbúnadarins. Hitastig haekkar eftir thví sem nedar kemur í stallan, thannig hafi mátt raekta mismunandi afbrigdi maís eda kartafla vi mismunandi hitastig. Snjallir thessir Inkar!

Moray hringirnir, forn landbúnadarvísindi

Vid komum líka vid í saltnámum sem talid er ad hafi verid í notkun frá thví löngu fyrir tíma Inkanna. Gaedinn okkar, Italo eda Cochorro ("Hvolpurinn"), var fullkominn snillingur, heimamadur sem taladi Qechua og hafdi brotid í sér allar frmtennurnar í downhill hjólakeppni nokkrum árum ádur. Hann fór medal annars med okkur í Chicheriu, thar sem vid drukkum hálfgerjadn maísbjór med gómlu Qechua pari, en svo nefnast frumbyggjar sveadisins og gerdu reyndar líka á tímum Inkanna. Vid hjóludum líka í gegnum baeinn Maras, thar sem steinar úr Inkarústum haf verid vída notadir í húshledslur og bera af ödru grjóti. Kvöldid fór svo í undirbúning fyrir gönguna miklu sem átti ad hefjast klukkan 5:20 daginn eftir.

Inkatrailid og Machu Picchu

Machu Pichu tharf vart ad kynna fyrir nokkrum. Einn af nokkrum borgum sem borid hafa titilinn "týnda borg Inkanna", Machu Pichu er sú eina sem Spánverjar fundu aldrei. Og af hverju er thad merkilgt? Jú, vegna thess ad Spánverjar lögdu sig fram vid ad eydileggja allt sem tengdist Inkunum og menningu theirra, hvar sem thad fannst. Talid er ad Inkarnir hafi yfirgefid Machu Picchu í kringum 1540 og flutt allt fólk og verdmaeti til Vilcabamba, sem var theirra sídasta vígi. Spánverjar yfirbugudu svo Vilcabamba árid 1572 og knésettu Inkan endanlega. Til allrar hamingju féll Machu Pichu í gleymsku og frumskógurinn tók borgina yfir allt til árins 1911 thegar Bandaríkjamadurinn Hiram Bingham "fann" hana aftur. Reyndar bjuggu thar nokkrar fátaekar baendafjölskyldur en thad breytir thví ekki ad Bingham hefur fengid allan heidurinn af thví ad draga Machu Picchu fram í dagsljósid á ný. Í dag hefur frumskogurinn verid hreinsadur burt og borgin endurreist til fyrri virdingar. Thar er ad ad finna um 200 byggingar, mörg glaesileg hof úr ótrúlega vandadri steinhledslu. Stadurinn er einn af nýju undrum veraldar og er á heimsmynjaskrá UNESCO. Eki ad furda ad hann sé einn af vinsaelustu ferdamannastödum í heimi.

Team Sheep Shaggers

Til thess ad komast til Machu Picchu er haegt ad fara nokkrar leidir. Flestir fara med lest eda rútu frá Cusco en einnig er vinsaelt ad ganga thangad eftir hinum mögnudu götum sem Inkarnir lögdu. Edlilega, verandi thetta mikl göngufólk, gerdum vid thad. Gönguferdir til Machu Picchu eru ekki frnar á eigin vegum, thad fer llt í gegnum perúskr ferdaskrifstofur sem skipuleggj leidangra, sjá um ad borga naudsynleg gjöld og r´d burdarmenn til gera ferdalagid sem thaegilegast. Med okkur í för í thetta sinn voru 10 adrir túristar, 17 burdarmnn eda "chaskis", kokkur og tveir leidsögumenn. Burdarmennirnir báru mat og tjöld, sáu um ad tjalda og thrífa llt. Kokkurinn töfradi fram dýrindis kraesingar á hverjum degi á medan gedarnir héldu túristunum vid efnid. Ferdafélagar okkar voru flestir frá Bretlandi eda Ástralíu, auk stelpu frá Kuweit og annarar frá Írak. Hópurinn vard fljótt mjög samheldinn og skemmtilgur. Eftir ad hrútur í einu thorpinu sem vid gengum um reyndi ítrekad ad ná fram vilja sínum vid eina af ensku stelpunum var nafn á hópnum ordid augljóst; Sheep Shaggers.

Hrönndiana Jones á harda spani nidur steinthrepin

Gangan sjálf var frekar í rólegri kanntinum ad okkar mati, thó svo ad gatan faeri um 3 fjallaskörd, thad haesta í 4300 metra haed. Fyrstu tvaer dagleidirnar var vedur býsn gott, svalt og thurrt ad mestu. Thridja daginn fór hinsvegar ad rign upp úr hádegi og fram ad kaffi rigndi eins og hellt vaeri úr fötu. Gatan sjálf er glaesilga byggd inn i snarbrattar hlídar á köflum og fer framhjá nokkrum flottum rústum ádur en komid er ad Machu Picchu. Úrhellid var bara til thess d auka á Indina Jones stemminguna. Thgar loksins létti til var útsýnid yfir thennan hluta Andesfjallanna algerlega stórbrotid. Sídustu nóttina var gist id Winay Wanay rústirnar, thaer sterstu sem vid höfdum séd fram ad thví. Margar af thessum rústum hátt uppi í fjöllunum eru svo skrýtnar ad madur furdr sig stödugt á thví hvad Inkunum gekk eiginleg til med thessu öllu. Allir sem raunverulega vissu hlutverk thessara bygging eru löngu daudir thannig ad eftir standa eintómar getgátur.

Winay Wanay

Sídasta morguninn var hópurinn raestur klukkan 3:30 til thess ad hefja gönguna ad Machu Picchu. Thangad komum vid um klukkan 7:00. Ég gaeti reynt ad draga thad fram í löngu máli hvernig thd var ad ganga inn í thessa fornu borg en ég held ad ég sleppi thví. Hvernig allri thessari borg er tyllt á fjallstind er fullkomnlega ótrúlegt. Steinhledslurnar í sumum byggingunum eru líka svo fullkomnar og steinarnir stórir ad madur fer naestum ad trúa thví ad verur frá ödrum hnöttum hafi verid thar ad verki.

Eftir ad hafa gengid um rústirnr í 4-5 tíma voru allir ordnir threyttir. Ferdinni lauk í smábaenum Aguas Calientes thar sem okkur gafst tekiferi á ad bada okkur í grútskítugum heitum laugum. Íslendingarnir voru ekki par sáttir vid adfarirnar thar sem skítugir ferdamenn skoludu af sér drulluna í heitu pottunum en hvd um thad, allt var thetta feikilega skemmtilegt.

Nú erum vid aftur komin til Cusco, thrífum föt og hvílum okkur á medan vid ákvedum hvert ferdinni verdur haldid naest. Hvert thad verdur er enn algerlega á huldu.

Machu Picchu skrídur undan skýjunum

 Thar til naest

Skabbi og Hrönn

La Paz og pampas

Hola!

La Paz

Death Road

Eftir hamagang síðustu vikna ákváðum við að taka því rólega í La Paz, venjast hæðinni og safna kröftum. Maður hefur heyrt margt misjafnt um La Paz í gegnum tíðina, hér sé glæpatíðni hjá, loftið þunnt og götur skítugar. Hvort sem það er alltsaman satt eða ekki þá er La Paz alveg hreint mögnuð borg. Tvennt kemur þar helst til, annarsvegar er það legan á borginni, sem vellur eins og skriða af húsum fram af Altiplano hásléttunni niður eftir brattri hlíðinni, þannig að hæðarmunur milli efstu og neðstu byggða er 700 metrar. Hinsvegar er það fólkið sem hér býr, afkomendur Inkanna að stórum hluta. Cholitur í fullri múnderingu á hverju horni, flestar að reyna að selja eitthvað, enda fer stór hluti smásölu í borginni í gegnum þessar dugmiklu sölukonur. Einhvernvegin finnst manni sér aldrei ógnað með allar þessar gömlu kellingar í kringum sig.

Fyrsta deginum eyddum við að venju í rölt um nágrenni hostelsins. Fyrir tilviljun römbuðum við inn á helsta ullarvöru svæði borgarinnar, þar sem hver sölubásinn stendur við annan og öll borð svigna undan alpaca ullarpeysum, treflum, húfum og sokkum. Alltsaman á kostakjörum. Þar var líka hinn svokallaði nornamarkaður, hvar hægt er að versla allskyns töfragripi, eins og til dæmis þurrkuð llama fóstur komin mismunandi langt í þroskun, en þau ku verja híbýli manna fyrir illum öndum. Við misstum okkur lítillega í fatakaupum en létum myndir af fóstrunum nægja.

Daginn eftir var komið að einu því sem við höfðum lengi hlakkað til, hjólaferð um hinn svokallaða "Death Road". Vegurinn sá tengir saman Altiplano svæðið og þar með höfuðborgina við norður láglendið. Hann var á sínum tíma grafinn og sprengdur utaní snarbrattar fjallshlíðar þar sem hann skríður upp úr frumskóginum og hlykkjast upp eina 3500 metra. Vegurinn er á flestum stöðum ekki breiðari en 3,5 metrar og erfitt fyrir bíla, hvað þá rútur að mætast. Bætum við það ástandi ökutækja og ökumanna hér um slóðir og útkoman verður uppskrift að stórslysi, sem sannarlega hafa verið fjölmörg á þessum vegi þau 40 ár sem vegurinn var opinn fyrir umferð. Nýr og betri vegur var tekinn í umferð árið 2007 og hinum gamla lokað fyrir almennri bílaumferð. Í dag er hann fyrst og fremst notaður til þess að traktera túrista og fjölmörg fyrirtæki í La Paz bjóða upp á hjólaferðir niður veginn. Ég veit svosem ekki hvað er satt eða logið en okkur var sagt að 28 túristar hefðu hrunið af björgum fram í slíkum ferðum undanfarin ár, aðallega þeir sem gerðu ekki eins og gædinn sagði. 

Hvað um það, við vorum hvergi smeyk þegar við settumst upp á fjallahjólin í 4700 metra hæð í kulda, þoku og rigningu. Fyrstu 1000 hæðarmetrarnir voru reyndar á nýja malbikaða veginum. Þó að maður hafi farið hratt yfir var maður orðinn ansi loppinn á höndunum þegar sá partur var yfirstaðinn. Svo tók malarvegurinn, hinn eiginlegi death road við. Þó að maður væri örlítið óstyrkur til að byrja með var það fljótt að breytast, ég meina hver getur ekki haldið sig inná þriggja metra breiðum vegi? Það kom líka í ljós að gædinn var ekkert að stressa sig mikið á hlutunum, hann ætlaði bara að vera fyrstur, ef einhver af kúnnunum kom nálægt honum fór hann bara hraðar. Þarna brunuðum vid niður hlykkjóttan og holóttan vegin, á köflum í grenjandi rigningu sem reyndist vera fossar í klettunum. Smám saman gaf þó bleytan eftir og frumskógarmollan tók við. Vegurinn endaði svo í 1200 metra hæð þar sem stoppað var á ágætu hóteli í mat og sund. Sumir túristarnir kvörtuðu undan yfirferðinni en við skemmtum okkur konunglega.

Ein á báti án ára

Daginn eftir tókum við því rólega, fórum á pósthús og safn og kynntum okkur almenningssamgöngur. Í La Paz eru flest ökutæki á götunum taxar, sendiferðabílar eða strætóar af öllum stærðum og gerðum. Í glugganum stendur hvert bíllinn fer, svo flagga menn þá niður eftir þörfum. Auk ökumannsins er líka starfsmaður sem hefur það hlutverk að hrópa leiðarlýsingu á vegfarendur, svo að það fari ekki á milli mála hvert bíllinn er að fara.

Pampas


Við flugum frá La Paz eldsnemma um morgun til Rurrenabaque á norður láglendinu. Flugvöllurinn í El Alto er í 4000 metra hæð, hálftíma síðar stigum við út úr vélinni í 200 metra hæð. Gædinn okkar, Alexandro, tók á móti okkur skaelbrosandi á flugvellinum. Þaðan héldum við út úr bænum í átt að lodginu í skóginum. Thad tok rúma 2 ad keyra í gegnum skóginn a "bolivian asfalt" (=holur, drulla og grjót). Svo tók vid stutt bátsferd thar sem vid vorum ferjud yfir i lodgid. Ádur en vid hoppudum í bord um bátinn stokk Hronn út í runna til ad pissa eftir langa bílferdina. Sú ferd reyndist dýrkeypt...hún kom til baka útstungin á laerum og rassi! 
Við reyndumst vera eina fólkið sem átti pantaða ferð þennan daginn þannig að föruneytið samanstóð af bílstjóra, gæd, starfsmanni í þjálfun (Carlos), matreiðslukonu og okkur Hrönn. Í lodginu var svo annar eins hópur starfsmanna til að stjana við okkur.

Their kalla thennan stinky bird

Lodgid er byggt a eyju i midju fljótinu. Jardvegurinn var sneisafullur af sniglaskeljum sem virdast hafa spilad lykilhlutverk i myndun eyjunnar. Talid er ad svangir vargar hafi naerst a thessum sniglum sem lifa i fljótinu og skeljarnar hladist upp undir trjánum á longum tíma. 

Alexandro reyndist bæði vera gull af manni og fjölfróður. Svæðið sem við vorum á er kallað pampas og liggur fyrir ofan frumskóginn. Það er mun opnari en frumskógurinn og auðveldara er alla jafna að sjá dýr. Þar sem við mættum á svæðið í miðju regntímabilinu er svæðið allt á floti, enda er yfirborð ánna allt að því 8 metrum hærra en á þurra tímabilinu. Dýrin dreifa sér meira á regntímabilinu og tvi er erfidara ad sjá thau. Alexandro var samt ótrúlega naskur ad sjá og heyra í hinum ýmsu kvikindum og benda okkur á. Thannig sáum vid hópa íkornaapa, hettuapa og oskurapa; skjaldbokur, cayman (krókodílar), kortur og froska; broddgelti og cabibara auk óteljandi tegunda fugla. Auk kisu med 5 litla kettlinga.

Hronn og nammifroskurinn

Eitt er thad sem regntímabilid hefur umfram thurrkatímabilid, Amazon-ferskvatnshofrungar (Amazon Pink Dolphin).  Um thessar mundir synda their upp hlidarárnar og safnast í 10-15 dýrahópa, helga sér svaedi sem their verja fyrir rándýrum á bord vid cayman og eyda miklum tíma í leik og sprell. Their eru forvitnir og leika sér gjarnan vid fólk sem stingur sér til sunds med theim. Og thad gerdum vid! Thad var heldur sérstok tilfinning ad synda med thessum kvikindum. Vatnid í ánni er mjog dokkt svo thad sést einungis um 20 cm undir yfirbordid. Hofrungarnir syntu í kringum okkur og skutu stundum upp kollinum vid hlidina á okkur. Their léku sér med bolta sem vid hentum til theirra og their allra djorfustu nortudum í taennar á okkur. Thad er ansi hreint sérstok tilfinning ad vera med fótinn upp í gininu á villidýri sem er samt bara ad gaela og leika vid mann. 

Fotsnyrting i frumskoginum

Allt í allt var dvolin í Pampas lodginu frábaer tími, afslappandi, gódur matur og frábaert fólk. Thad var líka áhugavert ad spjalla vid Alexandro thegar ekki var hundi út sigandi vegna úrhellisrigningar. Íbúar láglendisins eru allt annar thjodflokkur en íbúar Alteplano. Alexandro hafdi sterkar skodanir á Evo Morales, forseta Boliviu og vandadi honum ekki kvedjurnar. Morales saekir naer allt sitt fylgi á háslétturnar medan stjórnarandstadan býr á láglendinu. Alexandro er úr litlu thorpi frumbyggja og hefur alist upp í frumskóginum. Hann og hans kynslód tala ekki lengur mál frumbyggjanna, thegar fyrsti skólinn var stofnsettur í frumskóginum var einungis theim kennt sem kunnu spaensku. Oldungarnir toldu thad bornunum fyrir bestu ad laera frekar spaensku svo thau faeru ekki á mis vid kennsluna. Nú tala eingongu oldungarnir tungumál forferdranna.

Zip-line stemmari

Okkur thotti veran í skóginum svo skemmtilega ad vid ákvádum ad framlengja dvolina adeins og skella okkur í canopy zip line ferd frá Rurrenbaque. Thad fer thannig fram ad madur gengur tvo kílómetra inn í frumskóginn upp á haed eina. Thar er madur klaeddur í klifurbelti og er svo klipptur í stálvír sem strengdur hefur verid milli trjátoppanna. Thannig thýtur madur um laufthykknid, í okkar tilfelli eina 1500 metra, skríkjandi af gledi:) Thegar tví var lokid var ekki annad eftir en ad kvedja Alexander og Rurre, hoppa um bord í vél og fljúga upp á hásléttuna aftur. Thadan tókum vid svo rútu til Copacabana á bokkum Lake Titicaca, hvar vid eydum naestu dogum ádur en vid holdum til Cusco í Perú. 

Hasta luego! 
Skabbi og Hronn ritari

ps. blogger og android eingudust barn saman og útkoman var satan!

Öskurapi

Cabibara og farthegi (nice sack)

Varlega í vatninu strákar!

Synt med höfrungum

Thessi var thaegur útí horni á medan Hrönn var í sturtu

San Pedro de Atacama og Salar de Uyuni

Buenos Dias!

Við ákváðum að láta kylfu ráða kasti og drífa okkur til Calama, þrátt fyrir að fréttir af færð til San Pedro de Atakama væru heldur óljósar eftir rigningar síðustu daga. Einu sætin sem við fengum voru í salon cama, saga class ígildi sem við vorum fegin að hafa þegar við breiddum út okkur í sætunum fyrir 15 tíma ferðalag. Í Calama kom í ljós að rútur gengu til san pedro samkvæmt áætlun þannig að við héldum ferðinni áfram og vorum komin til san pedro ca 20 tímum eftir að við lögðum af stað frá La Serena.

Í söltum sjó

San Pedro de Atacama er sérkennilegir lítill túristabær við útjaðar Atacama eyðimerkurinnar í 2400 metra hæð. Það er ekki annað að sjá en að tilvist hans snúist algerlega um þjónustu við túrista sem hingað koma til að upplifa hina sérstöku náttúru eyðimerkurinnar. Götur erum þröngar og rykugar og í öllum húsum erum annaðhvort hostel, sjoppa eða ferðaskrifstofa. Tilgangir okkar með komunni hingað var fyrst og fremst að komast yfir landamærin til Bolivíu, enda höfðum við verið talsvert lengur í Argentínu og Chile en upphaflega stóð til. Frá San Pedro eru seldar 3.daga ferðir um bolivísku salteyðimörkina í sem endar í Uyuni í Bolivíu. Í ljósi þess að ferðin er að svo til öllu leiti í yfir 3000 metra hæð þótti okkur vissara að vera tvær nætur í san pedro til að aðlagast hæðinni, áður en við hækkuðum okkur enn frekar. Eina heila daginn sem við höfðum til umráða leigðum við hjól til þess að skoða fornar rústir en aðgengi að þeim reyndist lokað þegar við mættum á staðinn. Seinni hluta dagsins eyddum við í ferð að saltlóni sem er brimsalt eins og Dauðahafið. Þar, eins og í landinu helga, geta túristar látið sig fljóta um eins og korktappar ofaná eðlisþungum pæklinum. Þetta var gaman í 5 mínútur, eftir að uppúr kom lá maður hrímaður af salti á saltströnd og beið bara eftir því að komast heim í sturtu. Sem betur fer var ríkulega veitt af pisco sour undir lok ferðar sem er einskonar þjóðarsnafs Chilebúa.

Cruiserinn

Daginn eftir vorum við sótt á hostelið eldsnemma, tékkuðum okkur út út Chile fyrir fullt og allt og vorum svo flutt upp að hinum eiginlegu landamærum við Bolivíu í rúmlega 4000 metra hæð. Þar biðu Toyota Landcruiserar (árg 1970 - 2010) eftir túristunum þar sem eiginlegir vegir enda við landamærin og slóðar og óvegir taka við. Eyðimörkin er þjóðgarður Bolivíu megin, þar mega einungis bolivískir leiðsögumenn/bílstjórar starfa. Okkar maður, Rubin, ók Landcruiser í eldri kanntinum, talaði ekki stakt orð í ensku nema "let's to" og fór sér að engu óðslega við aksturinn. Með okkur í bílnum var ungt Chileskt par og þýsk þriggja manna fjölskylda, heldur þrengra en okkur hafði verið lofað.

Laguna Verde, ekki drekka vatnid

Landsvæðið milli fjallanna var eitt sinn innhaf sem lokaðist af þegar Kyrrahafsflekinn rakst á Ameríkuflekann og lyfti upp fjallgörðum. Á milljónum ára þornaði hafið upp og skildi eftir mikið magn af salti og öðrum steinefnum í hásléttunni. Í dag eru þar nokkur lón eins og saltlónið við san Pedro og önnur sem hlaðin erum mismunandi steinefnum og taka lit af þeim. 

Flamengói

Við ókum um hásléttuna og stoppuðum við Laguna Verde, Grænalón, sem er heiðgrænt en líflaust enda mun það innihalda mikið magn blásýru. Stoppuðum einnig við háhitasvæði enda er eldvirkni mikil á sléttunni. Náttstað tókum við í hrörlegum kofa við Laguna Colorado, Litalón, sem stendur í 4300 metra hæð. Lónið sjálft er fagurbleikt á lit og í því var fjöldi flamengófugla. Litadýrðin fór heldur fram hjá okkur, hér var farið að rigna og síðan snjóa. Í kofanum var okkur þjónað af tveimur Cholitum, gómul kerlingarhró í ullarsokkum og stóru pylsi, sjali með harðkúluhatt á höfði, alveg dásamlegar. 

Nóttin í kofanum var köld, auk þess sem ég þjáðist af glymjandi hausverk sökum hæðarinnar, sem skánaði lítið morguninn eftir. Hrönn aftur á móti fann lítið fyrir hæðinni og svaf eins og steinn. Ég hakkaði í mig kókalauf en tel óvíst hverju það skilaði, öðru en grænum tönnum.

Add caption

Daginn eftir keyrðum við framhjá fleiri lónum og hundruðum flamengófugla. Við fórum líka um stór svæði sem þakin voru vindsköfnum Grettistökum sem tóku á sig margvíslegar kynjamyndir. Við Hrönn erum sammála um að þarna gæti verið eitt magnaðasta klifursvæði heims. Hér sáum við líka fyrstu llama (borið fram jama) hjarðir ferðarinnar.
Um kvöldið komum við svo til bæjarins Uyuni. Viðbrigðin við að koma frá Chile, sem er ríkasta land álfunnar, til Bolivíu sem er eitt það fátækasta, voru sláandi. Við ókum í gegnum stóran opin ruslahaug á leið inn í bæinn sem var allur rykugur og skítugur enda virtust bara nokkrar götur vera hellulagðar. Á götunum úði og grúði af fólki, sölubásar og Cholitur á hverju strái, jafnvel úti á miðri götu og smábörn á öðruhverju baki. Hostelið okkar var ágætt en hvergi í bænum var hægt að komast á netið, öll netkaffihús voru smekkfull af sveittum unglinum í World of Warcraft tölvuleiknum.

Cholitur chilla

Daginn eftir var haldið út á saltsléttuna miklu, með viðkomu í lestakyrkjugarði sem stendir fyrir utan bæinn, leifar frá því að bretar starfræktu hér miklar saltpéturnámur. Reyndar snýst suðurhluti Bolivíu enn að miklu leiti um námuvinnslu, hér er meðal annars að finna stærstu silfurnámu heims.
Saltsléttan sjálf er svo alveg stórmagnað fyrirbæri, marflöt fannhvít slétta sem teygir sig eins langt og augað eygir í allar áttir. Þeir eru kannski ekki ríkir í Bolivíu en þeir eiga fyrir salti í grautinn. Rigningar síðustu vikna hafa skilið eftir þunnt lag af vatni summstaðar sem speglar himininn. Sumstaðar vann fólk við að skafa upp salt af yfirborðinu í stóra hauga sem svo voru fluttir "í land" á vörubílum. Saltið á sléttunni mun vera 160 til 200 metra djúpt en hardnar þegar komið er undir yfirborðið. Það er reyndar svo hart að búið er að byggja hótel úti á sléttunni sem eingöngu er út salti.

Ferðalaginu lauk svo í Uyuni. Við áttum bókað far með næturrútu til La Paz og höfðum nokkra tíma til að virða fyrir okkur mannlífið, sem varð meira heillandi en skítugt við nánari skoðun.
Rútuferðin var heldur leiðinleg, vegir lélegir og kræklóttir, erfitt að sofa auk þess sem mikinn og stækan fnyk lagði öðru hverju af klósettinu. En hingað til La Paz komumst við að lokum og ætlum að eyða hér næstu dögum menningarskoðun, ullarvörukaup og hjólreiðar.

Bless í bili og til hamingju með afmælið elsku Kjartan!

Skabbi

Chile í stórum stökkum, Chiloé og la Serena

Hæ!

Sveitasaelan i Chiloé

Við yfirgáfum Bariloche fyrir viku síðan og héldum sem leið lá yfir til Puerto Montt í Chile. Ég hafði áður verið varaður við því að Puerto Montt væri ljótur og leiðinlegur bær, þegar við ókum inn í bæinn vorum við fegin því að ætla samdægurs áfram til Chiloé. Á meðan við biðum eftir rútunni sem átti að flytja okkur til bæjarins Castro á Chiloé eyju rákumst við á Nick hinn ástralska sem við höfðum kvatt í Puerto Natales 10 dögum áður. Urðu þar miklir fagnaðarfundir, enda var hann á leið á sömu slóðir.

Eins og fyrir sagði er Chiloé eyja, önnur sú stærsta í Chile á eftir Tierra del Fuego, Eldlandi, sem Chile deilir til helminga á móti Argentínu. Chiloé var numin af Spánverjum á fyrstu áratugum landvinninganna. Eins og á flestum öðrum voru þar fyrir indíánar sem með tímanum var eytt eða þeir runnu saman við inflytjendurna. Chiloé hefur alltaf þótt skera sig nokkuð frá restinni af Chile, siðir og venjur undarlegir. Helst ber að nefna trú eyjaskeggja á ýmiskonar náttúruvætti, drauga, nornir, seiðskratta og tröll. Lengi vel var talið að bak Við tjöldin stjórnaði leynilegur hópur seiðskratta, los Brujos, daglegu lífi fólks. Í skógum Chiloé finnast líka fjölmargar illar kynjaverur sem flestar eiga það sameiginlegt að kæfa fórnarlömb sín með andremmu og/eða narra þau kynlífs með göldrum. Án vafa hefur margur kynsjúkdómurinn og óútskýrða þungunin borist með þessum hætti í gegnum tíðina.

Engar morgaesir hér

Við tékkuðum okkur inn á hostel í höfuðstað eyjarinnar, Castro, vinalegur lítill bær. Helsta kennileiti Castro er stærðarinnar trékirkja sem stendur við aðaltorgið, máluð heiðgul og blá, eins og búningar Boca juniors.
Daginn eftir leigðum við bíl ásamt Nick og frönskum strák, Sebastian, sem við kynntumst á hostelinu. Það verður að segjast að frelsið sem fylgir því að þeysa um sveitavegina á eigin bíl var eittthvað sem við höfum saknað. Stoppuðum í litlum bæ Við ströndina til þess að prófa Við rómaða sjávarfang sem Chiloé er einnig fræg fyrir, það sveik enganvegin!

Seinni hluta daga eyddum við í dauðaleit að mörgæsabyggðum sem ku finnast á nokkrum stöðum við ströndina. Eftir að bara misboðið Hyundyinum gróflega á malarslóðum og gengið í tvo tíma á ströndinni urðum við að játa okkur sigruð og snérum heom til Castro. Ákveðið var að halda til bæjarins Ancud daginn eftir og reyna að komast í siglingu út í mörgæsaskerin.

Curanto

Morguninn eftir drolluðum Við hrönn um bæinn, kíktum á handverksmarkað og tókum hlutunum með fullmikilli ró. Þegar við loksins komumst til Ancud vorum við búin að missa af síðustu ferð út í skerin. Í sárabætur kíktum við á fiskmarkaðinn, átum chivichi og ostrur, mmmmm.

Um kvöldið skelltum við okkur út í Curanto, sem er merkilegur Chiloé réttur sem samanstendur af holuelduðum skelfiski, pylsum og svínaskönkum. Hljómar undarlega en guð minn góður hvað það var gott! Ég hef aldrei verið sérsttaklega hrifinn af skelfiski en eftir tvo kúfaða diska af þessari snilld ásamt ostrunum af markaðnum hefur mér snúist hugur.

Daginn eftir kvöddum við Chiloé og Nick, tókum rútu til Puerto Montt, hoppuðum upp í flugvél til Santiago og þar upp í næturrútu til La Serena í norðurhluta Chile eftir taugatrekkjandi bið, seinkun og upplýsingaskort á rútu terminalinu. Fjarlægðir í Chile erum slíkar að það er vart mönnum bjóðandi að ferðast allra sinna ferða með rútum, nema maður hsfi mjög mikinn tíma til ráðstöfunar, sem við höfum ekki. Þess vegna ákváðum við að klippa Santiago út úr ferðalaginu og koma okkur nær eyðimörkinni og landamærunum til Bolivíu.
La Serena er stór bær við ströndina, hingað flykkjast íbúar Santiago þegar hitinn í borginni verður kæfandi. Af þeim sökum var andskotanum erfiðara að finna hostel þegar við mættum í bæinn klukkan 7 að morgni, enda standa nú yfir sumarfrí í Chile. Fyrstu tvær næturnar máttum við sætta okkur við herbergi sem snéri út að götu með ónýtan lás, hávaða alla nóttina og sjoppu við hliðina sem vakti okkur á hverjum morgni með dynjandi mússík, Phil Collins, Cindy Lauper, Europe í bland við Wham!

Saeljon syngja SigurRos

Tvennt er hægt að bjóða túristum á þessum slóðum sem ekki þyrstir í ströndina, Park National de Penguino Humboldt og stjörnuskoðun. Um þessar mundir er norðurhluti Chile heitasti staðurinn í heiminum fyrir stjörnuskoðun, hér er hægt að komast hátt, loftið er þurrt og tært og ljósmengun minniháttar. Verið er að byggja stærsta stjörnukíki veraldar skammt austan við la Serena. Við ætluðum ekki að stoppa lengi hér þannig að við ákváðum að taka báða túrana sama daginn, siglingu út í mörgæsaeyju fyrripart og stjörnuskoðun um kvöldið.
Þrátt fyrir að vera býsna túristaleg var siglingin út í Isla Dama alveg stórfengleg. Á þessari litlu eyju úði og grúði af skörfum, súlum, pelíkönum, mörgæsum og sæljónum. Til viðbótar sáum við sæotur, sem heimamenn nefna sjókött, og sigldum með höfrungavöðu í kringum bátinn. Magnað í einu orði sagt!
Stjörnuskoðunin um kvöldið var líka stórskemmtileg, þó að allnokkuð hafi verið dregið af sumum þegar túrinn endaði um klukkan 1. Gædinn okkar var gríðarlega fróður og áhugasamur sem smitaði út frá sér þegar hann sagði frá og sýndi okkur reikistjörnur, stjörnuþokur, þyrpingar og stjörnumerki. Vissuð þið til dæmis að inkarnir teiknuðu ekki stjörnumerki í stjörnurnar heldur í dimmu svæðin í vetrarbrautinni?

Flipper

Til stóð að halda til San Pedro de Atacama í gær. Við komumst hinsvegar að því að miklar rigningar uppi í fjöllunum hafa orsakað hamfaraflóð i San Pedro þannig að ófært er orðið. Í kvöld ætlum við til Calama sem er næsti bær við, sjáum til hvort það rofi til í eyðimörkinni næstu daga. Þaðan er svo stefnan sett yfir saltslétturnar til Bolivíu.

Biðst afsökunar á myndaleysi með þessum pósti, reyni að kippa því í liðinn í næsta stoppi.

Ciao!

Skabbi

6 dagar í Bariloche

Hola!

Thegar ég lét síàst frá okkur heyra vorum vid nýlent í Bariloche og hér höfum vid nú dvalid hér í 5 heila daga. Bariloche er stadsett í midjum Nahuel Huapi thjódgardinum, sem er elsti og einn sá staersti í Argentínu. Thjódgardurinn umlykur samnefnt vatn ásamt mörgum smaerri vötnum og allnokkrum myndarlegum fjöllum og thekur alls rúmlega 7000 ferkílómetra. Baerinn sjálfur var ad miklu leiti byggdur upp af thýskumaelandi innflytjendum á fyrri hluta 20. aldar, adallega Thjódverjum en einnig Svisslendingum og Austurríkismönnum. Edlilega ber baerinn thess sterklega merki, sumsstadar lítur hann hreinlega út fyrir ad vera kliptur út úr Ölpunum. Ítök thjódverja eru reyndar svo sterk ad hér er talid ad margir nasistar hafi falid sig eftir lok sídari heimstyrjaldar.

Hvad um thad, í Bariloche hefur sprottid upp mikill túsistaidnadur í kringum fjöllin og vötnin, skídamennska á veturna og margbreytileg afthreying á sumrin. Hingad kemur fólk, útlendingar og ekki sídur heimamenn til thess ad slappa af í fjollunum og eyda peningum. og ekki vantar thjónustufyrirtaekin til ad taka vid theim. Mýmörg hótel, hjólaleigur, bátaleigur, bílaleigur, ferdaskrifstofur, hestaferdir, kayakferdir, siglingar, paragliding, conopy ziplining, súkkuladibúdir og thar fram eftir götum er ad finna í bariloche. Fyrir thá sem ekki geta fundi fé sínu farveg á utandyra eru hér líka naeturklúbbar og spilavíti.
Eftir fyrstu nóttina á Los Troncos hostelinu ákvádum vid ad hreyfing vaeri fyrirmaeli dagsins eftir kyrrsetuna í rútunni sídustu daga. Vid leigdum okkur hjól á einni af fjölmörgum hjólaleigum baejarins og rúlludum ágaetan 30 km hring fyrir utan baeinn. Komum medal annars vid á stad sem átti ad heita "svissneska thorpid" og reyndist adallega snúast um ad selja bjór, súkkuladi og grilladar pulsur.

Asadó partý á Los Troncos

Á hostelinu okkar reyndist vera ákaflega myndarlegt eldhús, sem var mjög gód tilbreyting frá kústaskápnum sem átti ad heita eldhús á Rancho Grande, hvar vid máttum slást vid heila ísraelska herdeild um eina pottinn í húsinu. Thad sem okkur thótti enn skemmtilegra var feiknarstórt hladid útigrill sem stendur gestum hostelsins til boda. Thad skal tekid fram ad Argentínumenn er grill (asado) ódir, langflest veitingahús snúast um grillmat, thá adallega kjöt med engu. Restin býdur upp á empanadas og pitsur ad kafna í osti.
Til thess ad nýta okkur asadóid budum vid thýsku pari sem vid kynntumst í rútunni yfir til okkar til ad kynda grillid med okkur. Thegar vid byrjudum ad eiga vid asadóid spruttu fram menn út öllum hornum til thess ad hjálpa til vid ad kynda og segja sína skodun á kjöt vali og grilltaekni. Ad lokum vard úr hid ágaetasta partý.

Vid Hronn thurftum thó ad hafa hemil á okkur thví morguninn eftir vorum vid á leid í kayakferd. Thegar vid fórum á ferdaskrifstofu til ad bóka kayakferdina daginn ádur kom í ljós ad heilsdagsferdin sem vid vildum var full. Hinsvegar gaetum vid farid í adra heilsdagskayakferd sem vaeri adeins dýrari en thar vaeri asadó hádegisverdur innifalinn, vei! Vid slógum til.
Thegar vid vöknudum morguninn eftir partýid langadi okkur lítid út á bát og enn minna í asadó en hengsludumst thó af stad. Thad vakti reyndar furdu okkar ad vid vorum eina fólkid í pick-upinu, fyrir utan tvo samkynhneigda menn sem voru augljóslega ekki á leid í kayakferd. Thegar vid komum svo ad vatninu kom skipuleggjandinn til okkar og sagdi ad ef vid aetludum ad vera í kayakferd allan daginn vaerum vid í raun og vera ad fara í sömu ferdina tvisvar, thví kayakferdin midadist vid ad vera kominn í land aftur í taeka tíd fyrir asadóid. Hinsvegar vaeri okkur velkomid ad velja eitthvad annad eftri hádegi, til daemis hestaferd. Eftir smávegis umhugsun ákvádum vid ad gera gott úr stödunni thó ad thetta vaeri ekki alveg thad sem vid lögdum upp med enda vedrid fallegt og vatnid og fjöllin skörtudu sínu fegursta. Kayakgaedinn okkar, Hernan eda Herní reyndist líka fullkominn snillingur, thó ad hann taladi nánast enga ensku. Vatnid var spegilslétt, hyldjúpt og blátaert. Stórir urridar syntu um á milli trjábola á botninum. Vid stoppudum med Herní á afvikinni strönd, drukkum mate og átum snúd ádur en vid snérum heim í hid margrómada asadó.
Asadóid reyndist frekar thunnur threttándi, thó svo ad vertinn reyndi ad sannfaera okkur um ad thetta vaeri "very good cow meat!". Sem betur fer fengum vid eins mikinn bjór og vid gátum torgadá medan vid bidum eftir hestaferdinni. Hún reyndist vera eins túristaleg og hugsast gat, tí lúdar í halarófu á húdlötum bykkjum sem fóru fetid naer allan tíma nema thegar thaer bruggdu sér á brokk og madur aetladi hreinlega ad hristast í sundur. Til ad kóróna upplifunina vorum vid klaedd fyrir heilsdags kayakferd, ég á sundskýlu og bol og Hrönn í hjólabuxum. Ekki sérlega kúrekaleg.

Refugio Frey

Daginn eftir ákvádum vid ad taka thví rólega, kíktum á safn og röltum um baeinn. Í kringum Bariloche er mikid klettaklifur, ég hafdi verid ad braeda med mér ad leigja gaed fyrir einn klifurdag en kostnadurinn vid thad reyndist vera adeins fyrir utan okkar fjárlög. Hinsvegar benti strákurinn hjá Bariloche Alpaklúbbnum okkur á ad megnid af klifrinu vaeri í kringum fjallaskálann Refugio Frey á Cerro Cathedral, hann gaeti lánad mér klifurbelti og ég gaeti reynt ad snapa mér klifurfélga thar. Vid slóum til, leigdum svefnpoka og morguninn eftir tókum vid straetó upp á Cathedral skídasvaedid thadan sem var 10 km ganga upp í skálann.
Skömmu eftir ad vid lögdum af stad heyrdum vid torkennileg hljód uppi í tré. Í ljós kom ad thar var par af Magellan Spaetum ad störfum. Thar sem thessir fuglar eru ein af staerstu núlifandi tegundum af spaetum í heiminum var thetta ansi hreint mögnud sjón, ég reyni ad setja mynd eda vídjó sídar.

Sólsetur á Cerro Cathedral

Gangan upp í skálann gekk vel og svaedid eda skardid sem skálinn stendur í er ansi magnad. Tugir ef ekki hundrud klettaturna teygja sig thar til himins og gefa fjallinu nafn sitt, Dómkirkjan. Eftir ad hafa komid okkur fyrir gengum vid innar í dalverpid sem skálinn stendur vid. Um kvöldid kom í ljós ad skálinn var thétt setinn, ekki af klifrurum heldur barnafjölskyldum sem kjöftudu og görgudu hver uppí adra í bordsalnum. Their fáu klifrarar sem enn voru á  svaedinu voru vedurbardir hardjaxlar, meitladir úr grjótinu sem their medhöndla daglega, litlar líkur á ad taka bleiknefjada gringóa upp á sína arma. Oh well, hverjum er ekki sama, thetta var örugglega hundleidinlegt klifur hvort ed er...
ï morgun gengum vid nidur aftur. Á planinu á skídasvaedinu údi og grúdi af downhill reidhjólum og knöpum, aefingar stódu yfir fyrir Shimano Open fjallabrun keppnina sem haldin verdur á morgun. Thví midur verdum vid ekki á svaedinu til ad fylgjast med, á morgun kvedjum vid Argentínu og tökum rútu yfir til Puerto Montt í Chile. Thadan höldum strax nidur til Chiloe eyjar thar sem álfar, tröll og huldufólk ku enn lifa gódu lífi. Hljómar kunnuglega...

Hasta luego!

Skabbi